Zesentwintigste week. Zaterdag

45. De grond van onze blijdschap

-Openstaan voor blijdschap. -Het wezen van blijdschap. Waar deze te vinden. -Heilige Maria, oorzaak van onze blijdschap.

45.1 Het evangelie van vandaag verhaalt de blijdschap van de tweeënzeventig leerlingen nadat zij de komst van het koninkrijk Gods gepredikt hadden in de hele streek. In volslagen eenvoud roepen zij het uit naar Jezus: Heer, zelfs de duivels onderwerpen zich aan ons door uw Naam!1 De Heer deelt in hun vreugde: Ik zag de Satan als een bliksemstraal uit de hemel vallen. Maar dan waarschuwt Hij zijn leerlingen. Ik heb u de macht gegeven om op slangen en schorpioenen te treden, te heersen over de hele kracht van de vijand; en niets zal u kunnen schaden. Toch moet ge u niet verheugen over het feit dat de duivels aan u onderworpen zijn, maar verheugt u omdat uw namen staan opgetekend in de hemel.

Jezus spreekt deze woorden met grote vreugde. Hij begint een lof- en danklied: Ik prijs U, Vader, Heer van hemel en aarde, omdat Gij deze dingen verborgen hebt voor wijzen en verstandigen, maar ze hebt geopenbaard aan kleinen. Ja, Vader, zo heeft het U behaagd.

De leerlingen zouden dit buitengewone moment met de Meester nooit vergeten, toen zij Hem vertelden van de eerste apostolische ondernemingen. Wat een zegen was het voor hen, werktuigen van de Heer te kunnen zijn! Hoe blij was Jezus om van hun zendingswerk te horen! Toen volg­den opeens deze opmerkelijke woorden: Verheugt u omdat uw namen staan opgetekend in de hemel. Als wij getrouw zijn tot aan het einde, zullen ook wij deze heerlijke woorden horen: Ga binnen in de vreugde van de Heer.2

Hier op aarde brengt iedere stap die wij zetten ons dichter bij Christus en naar werkelijk geluk. Er is geen blijvend geluk tenzij het van God komt. De vreugde van de christen vooronderstelt de menselijke blijdschap die de Heer ons bereidt, «de blijdschap om het leven zelf, de blijdschap om eerlijke en heilige liefde, de blijdschap om de natuur en de stilte, de onopgesmukte blijdschap die men vindt in toegewijd werken, de blijdschap om een taak die goed gedaan is, de eerlijke blijdschap van heilige zuiverheid, van onderling delen, van zelfopoffering. De christen kan worden gezuiverd door, vervuld van en herkend aan deze blijdschap. Hij kan deze niet minachten. Christelijke blijdschap wordt verleend aan degenen die menselijke blijdschap begrijpen.»3 De Heer maakte vaak gebruik van aardse vreugden om de wonderbaarlijkheden van zijn Koninkrijk te verkondigen: de blijdschap van de zaaier en de oogster, van de man die de schat vindt, van de herder die zijn verloren schaap ontdekt, de vreugde van hen die uitgenodigd zijn voor een maaltijd, de uitbundigheid van de jonggehuwden, de vreugde van een vader die zijn zoon terugkrijgt, die van een vrouw die een kind ter wereld heeft gebracht...

De leerling van Christus is geen ontmenselijkt wezen. Hij mag zich niet afzonderen -of toestaan afgezonderd te worden- van wat menselijk is. Dat was niet de weg van de Meester. Wij moeten voor onze vrienden en kennissen steeds hartelijker en openhartiger zijn. Wij moeten proberen het leven voor anderen steeds aangenamer te maken. Zo nu en dan zal dit een offer en zelfverloochening vragen, wanneer wij overmand worden door prikkelbaarheid en vermoeidheid.

45.2 Blijdschap is de vrucht van liefde. Het is feitelijk de eerste vrucht.4 Hoe groter onze liefde, des te groter zal onze blijdschap zijn. De heilige Johannes leert ons, dat God liefde is5, een mateloze liefde, een eeuwige Liefde die zichzelf aan ons geeft. Heiligheid is liefde, dat is de gave van God aan de ziel. De leerling van Christus is een blijde man of vrouw, zelfs te midden van grote tegenslagen. Hier vinden wij de vervulling van de woorden van de Meester: Ik zal u weerzien en dan zal uw hart zich verheugen en uw vreugde zal niemand u kunnen ontnemen.6 Misschien kunnen wij in blijdschap de ware deugd van de schijndeugd onderscheiden.

De Heer zegt ons in het eerste gebod Hem lief te hebben met heel ons hart, heel onze ziel en heel ons wezen. Dit is een oproep tot blijdschap en geluk. Hij zelf zal tot ons komen: Als iemand Mij liefheeft, zal hij mijn woord onderhouden; mijn Vader zal hem liefhebben en Wij zullen tot hem komen en verblijf bij hem nemen.7 Zonder de blijdschap die komt door deze zelfgave, wordt het moeilijk of onmogelijk te voldoen aan alle andere geboden.8

De Heer wil, dat wij ons inspannen onze neiging om verkeerd te reageren bedwingen en om een heftig woord in te houden. «Maar blijdschap is niet iets wat wij kunnen forceren. Blijdschap is de vrucht van liefde. Er bestaat geen menselijke liefde die een blijvende blijdschap in stand kan houden. Het lijkt er dikwijls op dat menselijke liefde eerder de bron is van verdriet dan van blijdschap... In het christelijke geloof is dit niet het geval. Een christen die God niet liefheeft spreekt zichzelf tegen. Een christen die geen blijdschap uitstraalt, omdat hij God liefheeft, moet zijn geestelijk leven eens aan een kritisch onderzoek onderwerpen. Voor de christen is blijdschap iets natuurlijks, omdat het voortkomt uit de belangrijkste deugd -liefde. Christelijk leven en blijdschap zijn wezenlijk verbonden.»9 Er is ook een relatie tussen droefheid en lauwheid, tussen droefheid en egoïsme, tussen droefheid en eenzaamheid.

Blijdschap kan worden teruggevonden of vermeerderd, door eerlijk gebed tegenover Jezus. Dit gebed behoort persoonlijk en onbaatzuchtig te zijn. Veelvuldig biechten is «de bron van heiligheid en vrede, die ons als voorrecht verleend is.»10 «Waarachtige blijdschap is gebaseerd op dit grondbeginsel: dat wij voor God willen leven en anderen willen dienen om God. Laten wij de Heer zeggen, dat wij niets meer nodig hebben dan Hem in blijdschap te dienen. Als wij ons zo gedragen, zullen wij zien dat onze innerlijke vrede, onze blijdschap, ons goede humeur velen tot God zullen brengen. Getuig van christelijke blijdschap. Laat aan uw naasten zien dat dit ons grote geheim is. Wij zijn gelukkig omdat wij Gods kinderen zijn, omdat wij met Hem te maken hebben, omdat wij ons inspannen ons te beteren voor Hem. En als wij tekortschieten, gaan wij meteen naar het sacrament van de vreugde, waar wij ons besef van broederschap met alle mannen en vrouwen terugvinden.»11

45.3 De Kerk is gedurende twintig eeuwen de bron geweest van waaruit blijdschap ontsprong. Jezus was de bron en bleef dat binnen zijn Mystieke Lichaam. In onze tijd zouden de gelukkigste schepselen degenen moeten zijn die Christus toebehoren. Dat verklaart waarom niemand gelukkiger is dan Maria, de Moeder van Jezus en onze Moeder. Zij die vol van genade12 is, vol van God, is dus vervuld van blijdschap. Dicht bij Maria zijn betekent een gezegend leven leiden. Zij die overloopt van genade, verbreidt haar blijdschap naar alle kanten. «Hoe moeten de stem en de woorden van Maria klinken om zo'n steeds vernieuwend geluk voort te brengen? Zij zijn als een goddelijke muziek die in het diepste wezen van mensen weerklinkt en vervult hen met vreugde en liefde. Hoe dikwijls bidden wij niet de rozenkrans en noemen haar in de litanie oorzaak van onze blijdschap. Dat is zij inderdaad, omdat zij de poort van de hemel is, de toegang tot God. Dochter van God de Vader, portierster bij zijn eindeloze liefde. Als moeder van God de Zoon is zij poortwachtster bij de Liefde die zich overleverde aan de dood; als bruid van God de Heilige Geest laat zij de mensen door bij de poort van goddelijk vuur en goddelijke vreugde. Als zij langs komt wordt de omgeving totaal veranderd. Droefheid is verjaagd. Schaduwen laten licht door. Hoop en liefde worden aangestoken... Het is niet hetzelfde bij de Maagd te zijn, of zonder haar! Het bidden van de rozenkrans is niet hetzelfde als het niet-bidden!...»13 Laten wij besluiten om de rozenkrans goed te bidden gedurende deze oktobermaand die toegewijd is aan onze hemelse Moeder en aan deze Mariadevotie. Laten wij samen met al die andere christenen bidden tot Maria met een steeds grotere toewijding, op deze en op iedere zaterdag. Misschien willen wij vandaag ter ere van haar een kleine versterving aanbieden. Laten wij door onze blijdschap onze vrienden en verwanten naar God brengen. Maria, oorzaak van onze blijdschap, zal ons helpen vrede en blijdschap te verbreiden, gaudium cum pace, waar wij ook gaan. Dit is voor ons als christenen een van onze grootste schatten. Dit is waarnaar de wereld werkelijk op zoek is, bij zijn blinde pogingen om geluk te vinden in het bezit van materiële zaken.

-1. Lc 10,17-24. -2. Mt 25,21. -3. Paulus vi, Apost. exhort. Gaudete in Domino, 9 mei 1975. -4. H. Thomas van Aquino, Summa Theologiae, I-II, q24, a5. -5. 1 Joh 4,8. -6. Joh 16,22. -7. Joh 14,23. -8. Vgl. P.A. Reggio, Espíritu sobrenatural y buen humor, Madrid 1966, bl. 34. -9. Ibidem, bl. 35-36. -10. Paulus vi, o.c. -11. A. del Portillo, Homilie bij het jubileum van de jongeren, 12 april 1984. -12. Lc 1,28. -13. A. Orozco, Mirar a María, bl. 239-240.