Zesentwintigste week. Donderdag

43. De oogst is groot

-Dringende behoefte aan nieuwe apostelen om de wereld te herevangeliseren. -Liefde, grondslag van het apostolaat. -De blijdschap, die de boodschap van Christus dient te vergezellen.

43.1 Te midden van de menigten die Jezus volgden was een groot aantal leerlingen.1 Onder hen was er een groot aantal dat de Heer volgde vanaf de tijd van het doopsel door Johannes, tot aan de Hemelvaart. De 'Handelingen van de apostelen' geven ons meer bijzonderheden over sommigen van deze mensen, vooral Jozef die Barsabbas genoemd werd en Matthias.2 Christus verscheen aan twee van deze leerlingen, Cleophas en zijn metgezel, op de weg naar Emmaus.3 Geen van deze leerlingen was geroepen om een van de oorspronkelijke twaalf apostelen te zijn, maar zij waren toch een belangrijke en zeer toegewijde groep van volgelingen.4 Zij vormden de kern van de alleroudste Kerk na Pinksteren. Het evangelie van de Mis van vandaag verhaalt over de tijd waarin Jezus tweeënzeventig van deze leerlingen aanwees om de mensen voor te bereiden op zijn komst. De oogst is groot, zei Hij tot hen, maar arbeiders zijn er weinig.5

In onze tijd is het werkterrein voor het apostolaat enorm -landen die traditioneel christelijk zijn, moeten opnieuw geëvangeliseerd worden, naties, die jarenlang onder godsdienstvervolging hebben geleden, hele bevolkingen die dorsten naar de leer... We hoeven alleen maar om ons heen te kijken in onze omgeving -de plaats waar wij werken of studeren, de media- om een idee te krijgen van de omvang van wat gedaan moet worden. De oogst is groot ... «Gehele landen en naties waarin de godsdienst en het christelijk leven eens zeer bloeiend waren en in staat waren levende en werkdadige geloofsgemeenschappen te doen ontstaan, worden nu zwaar op de proef gesteld door de voortdurende verspreiding van de onverschilligheid, het secularisme en het atheïsme. Het gaat in het bijzonder om de landen en naties van de zogenaamde 'eerste wereld', waarin de economische welvaart en het consumisme, ook al gaan ze gepaard met ontstellende situaties van armoede en ellende, een leven ingeven en in stand houden, dat geleid wordt 'alsof God niet bestaat'. De godsdienstige onverschilligheid en het buitensluiten van God voor de problemen van het leven, ook voor de ernstige, zijn niet minder zorgwekkend en vernietigend dan het uitgesproken atheïsme. En ook het christelijk geloof dreigt te verdwijnen uit de meest belangrijke ogenblikken van het leven, zoals de geboorte, het lijden, de dood, ook al blijft het bestaan in enige van zijn traditionele en vormelijke uitingen. Vandaar het opdringen van enorme vragen en raadsels, die zonder antwoord blijven en de hedendaagse mens blootstellen aan troosteloze ontgoocheling of aan de verleiding om het menselijke leven zelf dat deze vragen stelt te elimineren.»6 Het is nu de tijd om het goddelijke zaad te zaaien en het ook te oogsten. Er zijn plaatsen waar het moeilijk is om het zaad te zaaien bij gebrek aan middelen. Er gaan ook oogsten verloren door gebrek aan arbeiders. De oogst is groot, maar arbeiders zijn er weinig. Het vroege christendom werd groot in een wereld die erg op de onze lijkt. Deze wereld beroemde zich op rijke materiële mogelijkheden, maar leed aan grote geestelijke armoede. De vroege Kerk had de kracht die nodig is om zichzelf tegen de heidense invloed te beschermen. Zij was ook vitaal genoeg om een wereldlijke beschaving van binnenuit om te vormen. De wereld van vandaag lijkt niet moeilijker om te evangeliseren. Op het eerste gezicht lijkt de huidige wereld voor Christus gesloten, maar als wij vastberaden met de Heer verenigd blijven, zoals de eerste christenen dat waren, kunnen wij er zeker van zijn, dat de transformatie opnieuw zal plaatshebben. Hoe goed slagen wij in onze pogingen om de mensen om ons heen te bekeren, de leden van ons gezin, onze vrienden, onze collega's op het werk?

De wereld heeft van alles nodig. Maar er zijn in ieder geval apostelen nodig, die heilig, opgewekt, loyaal tegenover de Kerk zijn en die geestdrift hebben om de Heer bekend te maken. De Heer roept ons om op zijn akker te werken: «Vraag derhalve de Heer van de oogst, dat Hij werklieden stuurt naar zijn veld. Het gebed is het meest doeltreffende middel om apostelen te winnen.»7 Onze apostolische ijver moet in de eerste plaats duidelijk worden in een voortdurend smeekgebed om nieuwe apostelen. Gebed komt op de eerste plaats.

«Het hart wordt door die -nog steeds actuele- klacht van de Zoon van God verscheurd, die zich bekreunt, dat de oogst groot is maar het aantal arbeiders klein. -Die kreet kwam uit de mond van Christus, opdat ook jij deze zou horen: hoe heb jij tot nu toe geantwoord; bid jij tenminste dagelijks voor deze intentie?»8

43.2 De oogst is groot ... De heilige Gregorius de Grote merkt op: «Tegenover de overvloedige oogst staan maar weinig arbeiders, iets wat we niet zonder grote droefheid kunnen zeggen. Er is immers geen tekort aan mensen die de goede berichten horen, maar een tekort aan hen die deze verbreiden.»9 De Heer wil dat wij ons nu bij zijn leerlingen voegen in het werk van de evangelisatie.

Voordat Hij zijn leerlingen uitzond in de wereld, heeft de Meester hun zijn Vader geopenbaard en zijn grote liefde voor hen. Zoals de Vader Mij heeft liefgehad, zo heb ook Ik u liefgehad. Blijf in mijn liefde.10 Ik noem u geen dienaren meer, want de dienaar weet niet wat zijn heer doet, maar u heb Ik vrienden genoemd... Ik heb u gekozen en heb u de taak gegeven op tocht te gaan en vruchten voort te brengen.11 Met deze duidelijke visie dienen wij naar alle uithoeken van de wereld te gaan «om de liefde van God aan alle mensen en volkeren te openbaren en mee te delen.»12

De christen zal een verkondiger zijn in zoverre hij of zij een vriend van God is. Deze vriendschap met God is noodzakelijkerwijze een zaak van iedere dag. Deze houding is duidelijk tegengesteld aan de alom verspreide argwaan en de agressiviteit van onze omgeving. Wanneer de mensen om ons heen zien, dat wij te vertrouwen zijn, dat wij hulpvaardig zijn, dat wij geen wrok koesteren, dat wij van niemand kwaad spreken... Zij zullen tot de conclusie komen, dat wij christenen anders zijn, omdat wij Christus volgen. Wij hebben misschien verschillende meningen, maar wij vallen anderen niet persoonlijk aan. Wanneer niemand is uitgesloten van ons apostolaat en onze hulp, geven wij een waarachtig getuigenis van Christus.

43.3 Naast onze liefde moeten wij de wereld ook onze blijdschap laten zien. De blijdschap die de Heer ons bij het Laatste Avondmaal beloofde,13 die voortkomt uit ons streven om persoonlijke zorgen opzij te zetten en vriendschap met God te sluiten. Blijdschap is een wezenlijk onderdeel van de evangelisatie. Wie wordt er nu toch aangetrokken door een treurige negatieve criticus of een zwaarmoedige klager? De apostolische vruchtbaarheid van de eerste christenen was grotendeels het resultaat van hun blijdschap herauten te zijn van de Blijde Boodschap. Zij waren de boodschappers van de Ene die voor de wereld redding had gebracht. Zij straalden als een gelukkige gemeenschap te midden van een wereld vol leed. Hun geluk verbreidde hun geloof in Christus over de grenzen. Het was een speciale gave die zij met hun families en hun vrienden deelden... elk moment, omdat dit hun bestaansreden was.

Christelijke blijdschap heeft een stevig fundament, het bewustzijn van het goddelijk kindschap, weten in alle omstandigheden kind van God te zijn. «Zoals Chesterton suggereert is het blijdschap, niet omdat wij op de goede plaats, maar omdat we op de verkeerde plaats zijn. Wij waren verdwaald, maar Iemand heeft ons gevonden en leidt ons naar huis. Het is blijdschap, niet omdat alles met ons in orde is -dat is niet zo- maar omdat Iemand voor ons alles in orde kan maken. Christelijke blijdschap komt doordat men het enige werkelijk droevige feit van het leven, de zonde, onder ogen durft te zien; en men het kan verslaan met het vreugdevolle feit dat nog echter en sterker is dan de zonde: Gods liefde en erbarmen.»14

Laten wij bij onszelf nagaan of wij christelijke blijdschap uitstralen in het dagelijkse leven. Wij hebben zoveel redenen om gelukkig te zijn: het wonder van het kindschap Gods, de troost van de goddelijke ontferming, het weten dat wij op weg zijn naar de hemel..., de blijdschap dat wij zo dikwijls te communie kunnen gaan. «De eerste stap om anderen dichter bij de wegen van Christus te brengen is, dat zij zien dat jij tevreden, gelukkig, zeker bent in jouw gaan naar God.»15

En samen met de blijdschap en liefde van Christus die­nen wij uit te dragen, dat wij de enige waarheid bezitten die de mensen kan verlossen en gelukkig maken. «Alleen overtuigde christenen maken een kans anderen te overtuigen. Half-overtuigde christenen kunnen zelfs niemand half overtuigen. Zij zullen helemaal niet overtuigen.»16

-1. Vgl. Mc 2,15. -2. Vgl. Hnd 1,21-26. -3. Vgl. Lc 24,13-35. -4. Vgl. P.R. Bernard, El misterio de Jesús, Barcelona 1965, deel I, bl. 88 e.v. -5. Lc 10,1-12. -6. Johannes Paulus ii, Apost. exhort. Christifideles laici, 30 december 1988, 34. -7. H. Jozefmaria Escrivá, De Weg, 800. -8. idem, De Smidse, 906. -9. H. Gregorius de Grote, Preken over de Evangeliën, 17,3. -10. Joh 15,9. -11. Joh 15,16. -12. Vaticanum ii, Decr. Ad gentes, 10. -13. Vgl. Joh 16,22. -14. C. Burke, Authority and Freedom in the Church, bl. 143. -15. H. Jozefmaria Escrivá, De Smidse, 858. -16. C. Burke, o.c. bl. 141.