Paasoktaaf. Zaterdag

7. GAAT UIT OVER DE HELE WERELD

-Onze Heer stuurt ons in de wereld om zijn leer bekend te maken. -Ook wij zullen moeilijkheden tegenkomen. Ingaan tegen de stroom. Her-evangelisatie van de wereld. Persoonlijke heiligheid. -Bovennatuurlijk optimisme.

7.1 De verrijzenis van onze Heer is een oproep tot apostolaat tot het einde der tijden. Elk van zijn verschijningen eindigt met een apostolische opdracht. Aan Maria Magdalena zegt Jezus: Ga naar mijn broeders en zeg hun: Ik stijg op naar mijn Vader en uw Vader, naar mijn God en uw God1; en tegen de andere vrouwen: Gaat aan mijn broeders de boodschap brengen dat zij naar Galilea moeten gaan, en daar zullen zij Mij zien.2 De Emmaüsgangers hebben dezelfde avond de behoefte aan de anderen te laten weten dat Jezus leeft.3 In het evangelie van de Mis van vandaag bericht de heilige Marcus over de grote apostolische opdracht die voor alle tijden van kracht zal blijven: Later verscheen Hij aan de elf terwijl zij aan tafel aanlagen... En Hij sprak tot hen: Gaat uit over de hele wereld en verkondigt het evangelie aan heel de schepping.4

Vanaf die tijd begonnen de apostelen getuigenis af te leggen van wat zij hadden gehoord en gezien en bekering tot vergiffenis van zonden te preken... in zijn naam onder alle volken, te beginnen met Jeruzalem.5 Wat zij preken en waarvan zij getuigen zijn niet zomaar veronderstellingen, maar verlossing brengende feiten, waar zij zelf getuigen van waren. Toen, als een gevolg van de dood van Judas, het noodzakelijk werd het getal van twaalf apostelen weer vol te maken, werd de voorwaarde gesteld dat de kandidaat onder de getuigen van de verrijzenis gekozen moest worden.6

Door die Twaalf wordt de Kerk vertegenwoordigd. Door hen ontvangen alle christenen van alle tijden de vreugdevolle volmacht aan wie dan ook die we onderweg tegenkomen, bekend te maken dat Christus leeft, dat door Hem de zonde en de dood zijn overwonnen, dat Hij ons oproept om aan het goddelijk leven deel te nemen, dat alle problemen die ons bezighouden, opgelost kunnen worden. Christus zelf heeft ons dit recht en deze plicht gegeven. «De christelijke roeping is namelijk krachtens haar aard tegelijk een roeping tot het apostolaat»7 en «al de gelovigen, van de paus tot het kind dat pas is gedoopt, delen één en dezelfde roeping, hetzelfde geloof, dezelfde Geest, dezelfde genade... Zij hebben allemaal een actief en aangepast deel... in de enige zending van Christus en van de Kerk.»8

Niemand zou ons moeten hinderen in het uitoefenen van het recht om deze opdracht te vervullen. De eerste lezing van de Mis vertelt ons hoe de apostelen reageerden, toen de hogepriesters en de wetgeleerden hun absoluut verboden om in de naam van Jezus te preken en te onderwijzen. Petrus en Johannes antwoordden: Oordeelt zelf, of het voor God te rechtvaardigen zou zijn, als wij meer naar u luisteren dan naar God. Het is voor ons onmogelijk niet te spreken over hetgeen wij gezien en gehoord hebben.9 Ook wij kunnen niet blijven zwijgen. Er is een grote mate van onwetendheid rondom ons, een grote mate van dwaling, en het aantal mensen, dat verloren en verward door het leven gaat omdat zij Christus niet kennen, is niet te tellen. Wij moeten het geloof dat we hebben ontvangen, bekendmaken aan de vele mensen met wie wij dagelijks in contact komen. «Men steekt geen lamp aan om hem onder de korenmaat te zetten, maar op een standaard, zodat allen verlicht worden die in huis zijn. Laat zo uw licht stralen voor de mensen, zodat ze uw goede werken zien en uw Vader verheerlijken die in de hemel is.

»En aan het einde van zijn verblijf op aarde beveelt Hij: Euntes docete -gaat en onderwijst. Hij wil dat zijn licht straalt in het gedrag en in de woorden van zijn leerlingen, ook in die van jou.»10

7.2 Zodra de apostelen moedig en met durf de waarheid over Christus gingen onderwijzen, begonnen de hinderpalen zich ook te manifesteren. En in de loop van de tijd brak er vervolging uit en vielen er martelaren. Niet lang daarna echter was het geloof in Christus verbreid tot voorbij Palestina, in Klein-Azië, Griekenland en Italië en bekeerden zich mensen van elke cultuur, sociale positie en ras.

Ook wij kunnen onbegrip verwachten, als een zeker teken van goddelijke uitverkiezing, en zo kunnen we overtuigd zijn in de voetstappen van onze Heer te treden, want een leerling staat niet boven zijn meester.11 Wij aanvaarden onze tegenslagen met vreugde, als door God geduld. We verwelkomen ze als kansen om ons geloof en hoop en liefde in praktijk te brengen. Ze helpen ons om meer te bidden en ons meer te versterven, daar we zeker zijn dat gebed en versterving altijd vrucht dragen12, omdat de uitverkorenen van de Heer zich niet voor niets moe zullen maken.13 En zo overwinnen wij het kwade door het goede, door andere mensen altijd welwillend en met begrip te bejegenen.14

Het moet ons niet verbazen, dat wij zeer vaak tegen de stroom moeten ingaan in deze wereld, die zich elke dag meer en meer van God schijnt te verwijderen. Een wereld die materieel welzijn als einddoel heeft en geen belang hecht aan geestelijke waarden of deze gewoon naar de achtergrond verschuift. Het is een wereld, die sommigen tot stand zouden willen brengen met de rug naar hun Schepper gekeerd. Bij de vèrgaande en wanordelijke aantrekkingskracht die materiële zaken uitoefenen op hen, die alle binding met God hebben verloren, komt nog het slechte voorbeeld van sommige christenen, «wanneer zij door het verwaarlozen van de geloofsopvoeding, misleidende uiteenzettingen van de geloofsleer, en een gebrekkig godsdienstig, moreel en sociaal leven, het ware gezicht van God en godsdienst eerder verhullen dan onthullen.»15

De grond waarin de apostelen en de eerste christenen voor het eerst moesten zaaien, was wel hard, met rotsen, distels en doornen. Desondanks bracht het zaad dat zij rondstrooiden, overvloedig vrucht voort. Op sommige plaatsen honderdvoudig, op andere zestigvoudig en op nog andere dertigvoudig. Een minimum aan instemming is voldoende om vrucht te dragen, want het zaad is van God, en Híj is het die het goddelijk leven doet groeien in de zielen.16 Het is onze taak om het voorbereidend apostolisch werk te doen: allereerst door gebed, versterving en de werken van barmhartigheid, die altijd de goddelijke gunst over zich afroepen; dan met vriendschap en begrip, en de kracht van het voorbeeld.

Onze Heer wacht op ons in het gezin, op de universiteit, in de fabriek, in de meest verschillende groeperingen, bereid om de wereld nog eens te kerstenen: Gaat uit over de hele wereld en verkondigt het evangelie aan heel de schepping, blijft onze Heer tegen ons zeggen. Onze tijd is er een, waarin Christus mannen en vrouwen nodig heeft die in staat zijn onder het Kruis te staan, sterk, met durf, eenvoudig, harde werkers, zonder enig menselijk opzicht, wanneer het erop aankomt goed te doen; mannen en vrouwen die opgewekt zijn, die als het fundament van hun leven het gebed hebben: een verhouding met Jezus die vol vriendschap is.

Onze Heer rekent op onze voornemens om ons te verbeteren, meer te strijden tegen onze gebreken en tegen alles wat, hoe klein het ook moge zijn, ons van Hem scheidt. Hij rekent erop, dat wij een degelijk apostolaat doen onder de mensen met wie wij regelmatig te maken hebben. We moeten vandaag in ons gebed overwegen, of er rondom ons groepen mensen zijn, die door ons dichter bij God komen, zoals dat bij de eerste christenen gebeurde. Wij moeten ons afvragen of ons leven invloed ten goede heeft op de mensen, met wie we regelmatig contact hebben door onze vriendschap, ons werk, onze verwantschap enz.

7.3 De Kerk komt voort uit het Paasmysterie van Christus, en leek aanvankelijk van weinig betekenis, zoals gist, maar ze heeft een goddelijke kracht, bekwaam de wereld om te vormen, menselijker te maken en dichter bij zijn Schepper te brengen. Heden ten dage beantwoorden veel mensen van goede wil aan de geregelde oproepen van de opvolger van Petrus om duidelijkheid te brengen aan de vele dwalende gewetens juist in landen waar Christus vroeger werd bemind.

Evenals in de eerste tijd van het christendom «is het echt belangrijk één voor één met de zielen om te gaan om hen dicht bij God te brengen.»17 Daarom moeten wij zelf ook erg dicht bij onze Heer zijn, met Hem verbonden zoals de tak aan de wijnstok.18 Zonder persoonlijke heiligheid is apostolaat onmogelijk; de gist wordt een waardeloze materie. We zullen gewoon worden opgeslorpt door de heidense omgeving, die wij vaak aantreffen rond mensen die vroeger wellicht goede christenen waren.

De eerste lezing van de Mis zegt ons dat de overheden, oudsten en schriftgeleerden, bemerkend dat het ongeletterde en eenvoudige mensen waren, verbaasd stonden toen zij de vrijmoedigheid van Petrus en Johannes zagen. Zij herkenden hen als gezellen van Jezus.19 De apostelen worden gezien als zeker van zichzelf, zonder complexen, met het optimisme dat voortkomt uit de vriendschap met Christus. Dit is een vriendschap, die dag aan dag groeit in gebed en in contact met Hem.

De christen zal altijd optimistisch zijn als hij met onze Heer verbonden is «met een bovennatuurlijk optimisme, dat zijn wortels heeft in het geloof, dat gevoed wordt door de hoop en zijn vleugels krijgt door de liefde...

»Geloof: vermijd defaitisme en onvruchtbaar geklaag over de godsdienstige toestand van jullie landen, ga door met je best te doen in het werk en laat veel mensen in beweging komen... Hoop: 'God verliest geen veldslagen'... Als de hinderpalen groot zijn is de goddelijke genade ook overvloediger. Hij is het die ze zal verwijderen, terwijl Hij ieder van ons als een hefboom gebruikt. Liefde: werk met grote oprechtheid voor de liefde van God en de zielen. Heb genegenheid voor je naaste en heb geduld met hem, zoek naar nieuwe mogelijkheden: de liefde maakt vindingrijk om een meer christelijke en menselijke gemeenschap op te bouwen.»20

De heilige Maria, Koningin van de apostelen, zal ons in vuur en vlam zetten in geloof en hoop en liefde voor haar Zoon, zodat wij doeltreffend mogen bijdragen, in en vanuit onze eigen omgeving, aan de kerstening van de wereld van vandaag, precies zoals de paus ons vraagt te doen. De woorden van onze Heer, Gaat uit over de hele wereld! blijven in onze oren weergalmen. Toen waren er alleen de leerlingen; nu zijn we veel talrijker. Laat ons bidden om het geloof en de liefde die zij hadden.

-1. Joh 20,17. -2. Mt 28,10. -3. Vgl. Lc 24,35. -4. Mc 16,14-16. -5. Vgl. Lc 24,44-47. -6. Vgl. Hnd 1,21-22. -7. Vaticanum ii, Decr. Apostolicam actuositatem, 2. -8. A. del Portillo, Fieles y laicos en la Iglesia, 1969, bl. 38. -9. Hnd 4,20. -10. H. Jozefmaria Escrivá, De Voor, 930. -11. Mt 10,24. -12. Vgl. H. Jozefmaria Escrivá, De Weg, 694-7. -13. Jes 65,23. -14. Vgl. Rom 12,21. -15. Vaticanum ii, Past. const. Gaudium et spes, 19. -16. Vgl. 1 Kor 3,6. -17. A. del Portillo, Brief, 25 december 1985, 9. -18. Vgl. Joh 15,5. -19. Hnd 4,13. -20. A. del Portillo, Brief, 25 December 1985, 9,10.