28 december
H. Onnozele Kinderen

34. HEILIGE ONNOZELE KINDEREN

-Het lijden, een realiteit in ons bestaan. Heiliging van het lijden. -Het kruis van elke dag. -Wie lijdt met de bedoeling medeverlosser te zijn, zal door de Heer getroost worden.

34.1 Zodra Herodes bemerkte, dat hij door de Wijzen om de tuin geleid was, ontstak hij in hevige toorn; hij zond zijn mannen uit en liet in Bethlehem en heel het gebied daarvan al de jongens vermoorden van twee jaar en jonger, in overeenstemming met de tijd waarnaar hij de Wijzen nauwkeurig had gevraagd.1 

Het is niet makkelijk een goede verklaring te geven voor het lijden, en nog minder voor het lijden van onschuldigen. Het relaas van de heilige Matteüs dat we in het evangelie van vandaag lezen, gaat over het op het eerste gezicht nutteloze en onrechtvaardige lijden van een aantal jongetjes die hun leven geven voor een Persoon en voor een Waarheid die zij nog niet kennen.

Het lijden is vaak schokkend. Voor velen is het als een geweldige muur die hun belet God en zijn eindeloze liefde voor de mensen te zien. God die almachtig is, waarom ver­hindert Hij niet al dat schijnbaar nutteloze lijden? Het lij­den is een mysterie. Toch weet de christen met zijn geloof in de duisternis van het lijden, van zichzelf of van een an­der, de liefdevolle en voorzienige hand van zijn Vader God te ontdekken, die meer weet en verder ziet. De gelovige hoort op de een of andere wijze de woorden van de heilige Paulus aan de eerste christenen van Rome: God bevordert in alles het heil van die Hem liefhebben2, ook dat wat voor ons pijnlijk onverklaarbaar en onbegrijpelijk blijft. Evenmin mogen wij vergeten dat het betere geluk en ons meest authentieke welzijn niet altijd gelegen is in dat wat wij dromen en verlangen. Het is voor ons moeilijk de gebeurtenissen in het juiste perspectief te zien. Soms bekijken we maar een heel klein stuk van de werkelijkheid. We zien van de zaak alleen wat we recht voor ogen hebben. Wij hebben de neiging het aardse bestaan als definitief te beschouwen en bezien de tijd hier op aarde maar al te vaak als de periode waarin alle verlangens van ons hart naar volmaakt geluk gerealiseerd en verzadigd moeten worden. «Het doet ons, twintig eeuwen later, pijn als we denken aan die ouders en hun vermoorde kinderen. Voor de kin­deren was de doodsstrijd snel voorbij. In de volgende wereld zouden zij Hem leren kennen voor wie zij gestorven waren. Voor eeuwig verwierven zij de roem Hem gered te hebben. Voor de ouders zal het verdriet langer geduurd hebben, maar bij hun dood zullen zij ontdekt hebben, dat God op bijzondere wijze bij hen in het krijt stond; een schuld die Hij tegenover niemand anders had. Zij en hun kinderen zijn de enigen geweest die ooit geleden hebben om Gods leven te redden...»3 

Het lijden verschijnt in veel gedaanten, maar geen van alle is aantrekkelijk. Toch noemde Christus zalig4 (uitver­koren, gelukkig, fortuinlijk), wie treurt, dat wil zeggen zij die in dit leven een zwaarder kruis te dragen krijgen: ziekte, invaliditeit, lichamelijk lijden, armoede, verdachtmaking, onrecht... Het geloof immers verandert het lijden van teken, van min naar plus, als het, in eenheid met Christus, aanvaard wordt als een 'liefkozing van God', als iets waardevols en vruchtbaars.

De vermoorde Kinderen van Bethlehem zijn vrijgekocht voor God en voor het Lam als eerstelingen van de mensheid; zij volgen het Lam waarheen Het ook gaat.5

34.2 Het kruis, pijn en lijden, was het werktuig dat de Heer gebruikte om ons vrij te kopen. Hij had zich van andere middelen kunnen bedienen, maar verkoos ons juist met het kruis te verlossen. Vanaf dat moment heeft het lijden een nieuwe betekenis, die alleen begrepen kan worden in verbinding met Hem.

De Heer heeft toen de wetten van de schepping niet veranderd: Hij wilde een mens zijn zoals wij. Hij had het lijden af kunnen schaffen, Hij is het voor zichzelf niet uit de weg gegaan. Op wonderbare wijze voedde Hij complete menigten, toch wilde Hij honger lijden. Hij deelde onze vermoeienissen en inspanningen. De ziel van Christus ervoer alle bitterheden: onverschilligheid, ondankbaarheid, verraad, laster, geestelijke pijn, tot het uiterste bela­den met de zonden van de mensheid, de schanddood aan het kruis. Zijn tegenstanders waren onthutst, omdat zij zijn gedrag niet begrepen: Anderen heeft Hij gered -zeiden zij op spottende toon- maar zichzelf kan Hij niet redden.6 

Na de Verrijzenis zijn de apostelen op weg gestuurd naar de hele wereld om de weldaden van het kruis bekend te maken. Moest de Messias dat alles niet lijden, verklaar­de de Heer zelf aan de leerlingen uit Emmaüs, om zijn glorie binnen te gaan.7 

De Heer wil dat wij het lijden vermijden en tegen ziekte strijden met alle middelen die ons ter beschikking staan; maar tegelijkertijd wil Hij dat wij een verlossende beteke­nis geven aan lijden en pijn, ook als die ons onrechtvaardig en onevenredig groot lijken. Deze leer vervulde de heilige Paulus in de gevangenis met blijdschap, zoals hij liet weten aan de christenen van Klein-Azië: Op het ogenblik verheug ik mij, dat ik voor u mag lijden en in mijn lichaam aanvullen wat nog ontbreekt aan de verdrukkingen van de Christus, ten bate van zijn Lichaam, dat is de Kerk.8 

Wie hier op aarde lijdt vanwege gekwetste trots, jaloezie, afgunst... zal door dat lijden niet geheiligd worden. Van hoeveel lijden zijn wij zelf niet de oorzaak? Dat is niet het kruis van Jezus, het is juist het kruis van hen die ver van Hem verwijderd zijn. Dat is ons eigen kruis, zwaar en onvruchtbaar. Laten wij vandaag in ons gebed nagaan of wij het kruis van de Heer blijmoedig dragen.

Vaak zal dit kruis bestaan uit kleine tegenslagen die zich voordoen in het werk, irritaties in onze omgang met anderen: misschien iets onvoorziens waar we geen rekening mee hebben gehouden, het karakter van een persoon met wie we noodzakelijkerwijs van doen hebben, plannen die op het laatste moment veranderd moeten worden, gereedschap dat kapot is als het juist hard nodig is, moeilijkheden als gevolg van kou of warmte, onbegrip, een griepje waardoor we minder goed kunnen werken...

Het lijden -klein of groot- dat aanvaard en aan de Heer opgedragen wordt, veroorzaakt vrede en hemelse rust. Als het niet aanvaard wordt, blijft de ziel ontstemd, blijft er een inwendige opstandigheid die later naar buiten treedt in de vorm van verdriet of een boze bui. Tegenover het kruis van elke dag moeten we een welbesloten houding aannemen en het opnemen. Het kruis kan een middel zijn dat God ons stuurt om heel wat zaken uit ons voorbije leven te zuiveren, of om de deugden te beoefenen en om ons te verenigen met het lijden van de Verlosser Christus, die, ook al was Hij onschuldig, de straf ondergaan heeft voor onze zonden.

God, op deze dag hebben de Onnozele Kinderen uw lof verkondigd, niet door te spreken, maar door te sterven. Wij vragen U: geef dat wij ons geloof in U niet alleen in woorden uitdrukken, maar ook metterdaad belijden.9

34.3 Omwille van Christus zijn de Onnozele Kinderen vermoord. Nu volgen zij het Lam-zonder-gebrek en zeggen zonder ophouden: Lof zij U, o Heer.10 

Zij die lijden met Christus zullen als eersten Gods troost als beloning krijgen, hier in dit leven, en later de grote vreugde van het eeuwig leven. Uitstekend, goede en trouwe dienaar ... ga binnen in de vreugde van uw Heer11 zal de Heer ons aan het eind van ons leven zeggen, als wij onze vreugden en onze droefenis samen met Hem hebben we­ten te beleven.

Hij zal de gelukzaligen alle tranen van hun ogen wissen, en de dood zal niet meer zijn; geen rouw, geen geween, geen smart zal er zijn, want al het oude is voorbij.12 De hoop op de hemel is een onuitputtelijke bron van geduld en energie in ogenblikken van ernstig lijden. Zo ook is het feit dat wij door het geloof weten, dat ons verdriet en onze smart onze broeders en zusters van nut zijn, een hulp om lijden en vermoeidheid blijmoedig te ondergaan.

In verhouding tot wat God ons bereid heeft, moet de last van ons verdriet licht lijken.13 Bovendien zijn degenen die lijden medeverlossers met Christus. God de Vader zal onder hen een grote troost verdelen, die hen middenin hun lijden zal vervullen met vrede. Want wij delen volop in het lijden van Christus; maar door Christus gewordt ons ook overvloedige vertroosting.14 De heilige Paulus voelt zich getroost door de goddelijke barmhartigheid, en dat biedt hem de mogelijkheid de anderen te troosten en te bemoe­digen. God onze Vader zal altijd heel dicht bij zijn kinderen, de mensen, zijn, maar het meest als zij lijden.

De broederschap tussen de mensen brengt ons ertoe onderling dat dienstwerk van troost en hulp te beoefenen: Troost elkander15, smeekt Paulus. Er zijn immers duizend zaken die ons scheiden, maar leed verenigt. Het overkomt ons echter soms dat we in een droevige situatie niet weten wat we moeten doen. Misschien zal ons, als we ons dan een ogenblik terugtrekken in gebed en ons afvragen wat de Heer in precies dezelfde omstandigheden gedaan zou hebben, overvloedig licht verschaft worden. Soms zal het voldoende zijn die lijdende mens een tijdje gezelschap te houden, met hem praten op positieve toon, hem bezielen zijn lijden op te offeren voor concrete intenties, hem hel­pen een of ander gebed te zeggen, naar hem luisteren enz.

In deze tijd zijn heel veel mensen de christelijke beteke­nis van deze feesten vergeten. Daarom zullen wij er het licht en het zout van onze versterving bijvoegen in de zeker­heid zo de Heer blijdschap te verschaffen en ertoe bij te dragen, dat andere zielen naar Bethlehem gaan. Het veel­vuldig beschouwen van Maria naast het kruis van haar Zoon zal ons leren onze smart en ons lijden op te offeren en een groot medelijden te hebben met hen die lijden. La­ten wij haar vandaag vragen ons te leren het lijden te heili­gen door het te verenigen met dat van haar Zoon Jezus. Laten we de heilige Onnozele Kinderen vragen ons te helpen de versterving en het vrijwillig offer lief te hebben, lijden op te offeren, medelijden te hebben met wie lijdt.

-1. Mt 2,16. -2. Rom 8,28. -3. F.J. Sheed, To know Christ Jesus, bl. 45-46. -4. Mt 5,5. -5. Communio. -6. Mt 27,42. -7. Lc 24,26. -8. Kol 1,24. -9. Gebed uit de Mis. -10. Introïtus. -11. Mt 25,21. -12. Apok 21,4. -13. Vgl. 2 Kor 4,17. -14. 2 Kor 1,5. -15. 1 Tes 4,18.