Zevenentwintigste week. Dinsdag

50. In Betanië

-Gewone dagelijkse bezigheden, middel en gelegenheid God te ontmoeten. -Eenheid van leven. -Slechts één ding is noodzakelijk: persoonlijke heiligheid.

50.1 In zijn evangelie vertelt de heilige Lucas dat Jezus, terwijl Hij op weg was naar Jeruzalem, de tijd nam om te rusten bij vrienden in Betanië.1 Zijn vrienden waren Lazarus, Marta en Maria, een broer en twee zussen; zij waren heel goede vrienden van de Heer zoals blijkt uit vele vermeldingen in de evangeliën.2 De Meester voelde zich thuis in hun huis, omdat Hij daar door vrienden omringd was. Marta was bezig een lichte maaltijd klaar te maken voor Jezus en zijn leerlingen, die zojuist waren aangekomen van hun stoffige en veeleisende reis. Marta werd in beslag genomen door de drukte van het bedienen. Intussen zat Maria aan de voeten van de Heer en luisterde naar zijn woorden.

Gedurende vele jaren gold Marta als symbool van een actief leven terwijl Maria gold als symbool van beschouwend leven. Misschien is dit geen bruikbare onderscheiding voor al die christenen die proberen heilig te worden door hun werk midden in de wereld. Hoe kan iemands leven op het werk, op de universiteit, in de keuken enige betekenis hebben, als het geen betrekking heeft op God? Omgekeerd, hoeveel betekenis heeft iemands gebedsleven als het geen vrucht draagt in de vorm van daden die uit liefde gedaan worden, loyale vriendschap en goed gedane arbeid? Werk, studie, de gewone beproevingen van het leven, dit alles behoort een middel en een gelegenheid te worden om God te ontmoeten.3 «Hier op aarde schenken de beleving van de bovennatuurlijke realiteiten: de werking der genade in onze ziel, de liefde tot de naaste als rijpe vrucht van de liefde tot God, ons reeds een voorsmaak van de hemel, een pril begin, dat van dag tot dag moet uitgroeien. Wij christenen leiden geen dubbel leven: ons leven vormt een eenvoudige en sterke eenheid die al ons handelen doordringt... Laten wij beschouwende zielen zijn, die in een voortdurende dialoog, op elk ogenblik van de dag, omgaan met de Heer, vanaf onze eerste gedachte 's morgens tot aan de laatste van de avond, door steeds ons hart op Christus onze Heer gericht te houden, door tot Hem te gaan aan de hand van onze heilige moeder Maria, en dóór Hem tot de Vader en de Heilige Geest.»4

Ons gesprek met Jezus mag gevoed worden door onze beroepsmatige zorgen, onze sterke hoop, onze problemen... Als wij niet zo zouden handelen, waarover zouden wij dan praten? De vrienden van Jezus in Betanië vertelden Hem over al hun wereldlijke zorgen. De apostelen deden niet anders. Een paar van deze gesprekken staan in het evangelie opgetekend, zoals toen de apostelen het volgende probleem bij Jezus ter sprake brachten: Meester, wij zagen iemand die duivels uitdreef, in uw naam, en wij verboden het hem omdat hij geen volgeling is... De apostelen zouden ook aan Jezus hun diepste verlangens kenbaar maken: Wie zal gered worden?... Wij hebben alles verlaten om U te volgen. Het leven zelf was onderwerp van gesprek met Jezus. Laten wij deze gewoonte tot de onze maken.

Wanneer wij meer bidden voor onze dagelijkse zorgen, zullen wij opmerken, dat deze steeds meer met gebed gevuld zijn. Met Jezus naast ons zullen wij leren hoe wij betere vrienden, betere burgers en betere werknemers kunnen worden. Wij zullen menselijker worden, vooral open en attent voor de noden van anderen.

50.2 Het is heel begrijpelijk, dat Marta heel bezorgd was over het werk dat gastvrijheid met zich meebracht. Zij bleef zo steken in haar werk dat zij de Gast zelf leek te vergeten. Het lijkt ook dat Marta werkelijk bezorgd is over Maria's gedrag. ...maar ze kwam er een ogenblik bijstaan en zei: 'Heer, laat het U onverschillig, dat mijn zuster mij alleen laat bedienen? Zeg haar dan dat ze mij moet helpen'. Wij kunnen ons goed voorstellen hoe de Heer haar hartelijk antwoordde: Marta, Marta, wat maak je je bezorgd en druk over vele dingen. Slechts één ding is nodig'. Slechts één ding is nodig: dat wij God liefhebben, dat wij onze persoonlijke heiligheid proberen te bereiken. Wanneer Christus de hele dag onze eerste zorg is, dan zullen wij bemerken dat wij harder en beter werken. Deze gerichtheid dient als bron van harmonie voor onze hele dag. Dan zullen wij vermijden een dubbel leven te leiden: een leven voor God en een ander leven dat gewijd is aan wereldlijke aangelegenheden, zaken, politiek, ontspanning enzovoorts...

In het bestaan van de christen, onderricht paus Johan­nes Paulus ii, «kunnen geen twee levens naast elkaar bestaan: aan de ene kant het zogenaamde 'geestelijke' leven, met zijn eigen waarden en eisen; en aan de andere kant het zogenaamde 'wereldse' leven, dat wil zeggen, het leven in een gezin, op het werk, in maatschappelijke verantwoordelijkheden, in de verantwoordelijkheden van het openbare leven en in de cultuur. De tak, geënt op de wijnstok die Christus is, draagt vrucht op ieder gebied van het bestaan en van de arbeid. Feitelijk past elk gebied van het leven van leken, zo verschillend als zij ook zijn, binnen in het plan van God, die wil dat juist deze gebieden de 'plaatsen in de tijd' zijn waar de liefde van Christus duidelijk wordt en gestalte krijgt, zowel voor de eer van God als voor de dienst aan anderen. Iedere activiteit, iedere situatie, iedere nauwgezette verantwoordelijkheid, iedere concrete inspanning -zoals bijvoorbeeld, kundigheid en solidariteit in het werk, liefde en toewijding in het gezin en de opvoeding van de kinderen, dienstbaarheid in de maatschappij en in het publieke leven en de bevordering van de waarheid op het gebied van de cultuur- is een providentiële gelegenheid voor het 'onophoudelijk beoefenen van geloof, hoop en liefde' (Apostolicam actuositatem, 4).»5

Het gewone leven van iedere dag, de beroepsmatige eisen en sociale betrekkingen geven allen de omstandigheden die ons de kans bieden zowel natuurlijke als boven­natuurlijke deugden te beoefenen. Wij hebben, zoals Marta, Jezus naast ons. Hij vergezelt ons thuis, op kantoor, in het laboratorium en onderweg. Wij mogen Christus alle gebeurtenissen van onze dag aanbieden. Met deze benadering zullen wij ook tot Jezus kunnen bidden, wanneer wij volkomen in beslag genomen zijn door ons dagelijks werk. Overeenkomstig de lezingen uit het getijdengebed van vandaag, bidden wij samen met de psalmist: Uw wet -hoezeer heb ik haar lief! De dag lang blijf ik haar bepeinzen. Wegwijs maakt mij -o meer dan de vijand!- uw gebod: mijn bijstand te allen tijde. In verstand beschaam ik mijn meesters: om ùw uitspraken cirkelt mijn peinzen.6

50.3 Één ding is nodig: een steeds sterker wordende vriendschap met de Heer. «Dit moet voortdurend het doel zijn van mijn hart... Alles wat ons van dit doel scheidt, hoe belangrijk dit ook mag lijken, moet op de tweede plaats komen, na dat wat ons einddoel is. Afleiding van dit doel kan men zien als iets wat ons werkelijk schaadt.»7 Het grootste goed dat wij ons gezin, onze collega's, onze vrienden -de maatschappij in zijn geheel- kunnen aanbieden, is onze verbondenheid met de Heer. Deze verbondenheid kunnen wij bereiken door: God gedurende de dag gezelschap te houden, een serieuze inzet bij ons dagelijkse gebed, veelvuldig het boetesacrament ontvangen... De grootste schade zal ontstaan als wij juist deze middelen verwaarlozen die ons naar Jezus leiden. Deze verwaarlozing kan tot stand komen door wanorde, lauw zijn en toegeven aan de verleiding om onze energie te verkwisten aan andere, aantrekkelijker zaken. De heilige Ignatius van Antiochië schreef aan de heilige Polycarpus dat wij naar vriendschap met God moeten verlangen: «Zoals een loods een beroep doet op de winden en een door de wind gebeukte zeeman naar de haven uitkijkt, zo doen de tijden een beroep op u om uw weg naar God te bereiken.»8

Echte vriendschap met God zal feilloos al onze daden verrijken. De afwezigheid van deze vriendschap zal al wat wij ook doen, in waarde doen dalen en verzwakken. Telkens wanneer wij merken, dat de dagelijkse zorgen de tijd die wij voor de Heer hadden vrijgehouden, naar de achtergrond dringen, dan moeten we weer naar de woorden van de Heer tot Marta luisteren: Eén ding is nodig! Ons streven naar heiligheid behoort op de eerste plaats te komen in ons leven. Maar zoek eerst het koninkrijk en zijn gerechtigheid: dan zal dat alles u erbij gegeven worden.9

«Bedank de Heer voor die grote gunst die Hij je heeft verleend, dat Hij je heeft doen inzien dat 'slechts één ding noodzakelijk is'. -En verbind aan je dankzegging dagelijks de smeekbede voor hen die Hem nog niet kennen of die Hem nog niet hebben begrepen.»10 Wat een vreugde is het te weten, dat het doel van ons bestaan is het groeien in liefde voor Jezus Christus. Wat een vreugde dit 'goede nieuws' met anderen te delen. Laten wij Onze Lieve Vrouw vragen, dat wij de Heer niet uit ons gezichtsveld verliezen terwijl wij worstelen om ons dagelijkse werk zo goed mogelijk te doen tot zijn eer.

-1. Lc 10,38-42. -2. Vgl. Joh 11,1-45; 12,1-9. -3. Vgl. The Navarre Bible, in loc. -4. H. Jozefmaria Escrivá, Als Christus nu langs komt, 126. -5. Johannes Paulus ii, Apost. exhort. Christifideles laici, 30 december 1988, 59. -6. Ps 119,97-99. -7. Johannes Cassianus, Collationes, 1. -8. H. Ignatius van Antiochië, Brief aan de heilige Polycarpus, 2,3. -9. Mt 6,33. -10. H. Jozefmaria Escrivá, De Voor, 454.