Vierentwintigste week. Vrijdag

26. Jezus Dienen

-De heilige vrouwen die in het evangelie voorkomen. -De Heer dienen met onze eigen kwaliteiten. Bijdrage van de vrouw aan het leven van de Kerk en de maatschappij. -De zelfgave voor de dienst aan de anderen.

26.1 Er volgde nu een tijd, waarin Hij predikend rondtrok door stad en dorp en de blijde boodschap van het Rijk Gods verkondigde. De twaalf vergezelden Hem, en ook enkele vrouwen die van boze geesten en ziekten verlost waren: Maria, die Magdalena wordt genoemd, uit wie zeven duivels waren weggegaan. Johanna, de vrouw van Herodes' rentmeester Chuzas, Susanna en vele anderen, die uit eigen middelen voor hen zorgden.1

De heilige Lucas vertelt ons in het evangelie van vandaag over het werk van deze heilige vrouwen die zo'n belangrijke bijdrage gaven aan het openbare leven van de Heer. Het is ontroerend dat de Heer afhankelijk wilde zijn van hun grootmoedigheid. We kunnen slechts gissen hoe de Heer deze grote mate van hulpvaardigheid zal beantwoorden! Het lijkt erop dat deze vrouwen trouwer zijn aan Jezus gedurende de uren van zijn lijden en sterven dan de apostelen zelf, met uitzondering van Johannes. De heilige vrouwen waren aanwezig aan de voet van het kruis. Zij hoorden de laatste woorden van Christus die Hij sprak tot de mensheid. Toen Christus van het kruis was afgenomen, waren deze vrouwen reeds plannen aan het maken om Hem op de eerste dag van de week te balsemen na de sabbatsrust.

De Heer zorgde ervoor op de morgen van zijn verrijzenis eerst te verschijnen aan deze vrouwen in plaats van rechtstreeks naar zijn apostelen te gaan. De vrouwen waren de enigen die de engelen zagen. Johannes en Petrus vergewisten zich ervan, dat het graf leeg was, maar zij zagen geen engelen. Misschien kregen de vrouwen het voorrecht van dit bezoek omdat zij beter dan de mannen waren voorbereid om het te ontvangen. De vrouwen hadden ook deel in de zending van de engel om het geloof van de jonge Kerk te doen groeien. «Vanaf het begin van de zending van Christus laten vrouwen een bijzondere gevoeligheid zien ten opzichte van Hem en zijn mysterie, die kenmerkend is voor haar vrouwelijke aard. Hier geldt dat dit vooral bevestigd wordt in het mysterie van Pasen, niet alleen bij het kruis, maar ook in de vroege morgen van de verrijzenis.»2 De heilige vrouwen vertelden wat er zoal gebeurde zeer gewetensvol aan de apostelen en zij bleven de apostelen herinneren aan de inhoud van de boodschap van Christus. Het gaat, dat staat wel vast, om de vrouwen die de laatste keer met de leerlingen naar Galilea waren teruggegaan, de vrouwen uit Jeruzalem, de vrouwen uit zijn naaste kring, de zussen van Lazarus uit Betanië. En natuurlijk Maria, de Moeder van Jezus.3

Het voorbeeld van deze trouwe vrouwen moet een bron van inspiratie zijn voor iedere christen om de Heer onvoor­waardelijk te dienen. Onze houding moet er een zijn om de Heer en anderen te dienen vanuit een bovennatuurlijke houding, waarbij wij geen enkele beloning voor onze edel­moedigheid verwachten. We moeten zelfs dìe persoon dienen, die ons waarschijnlijk niet eens zal bedanken. Iedere handeling die wij voor anderen verrichten, moeten wij doen vanuit de gedachte dat het een rechtstreekse dienst aan Christus is. Voorwaar Ik zeg u: al wat gij gedaan hebt voor een dezer geringsten van mijn broeders hebt gij voor Mij gedaan.4 Hoeveel gelegenheden om de Heer te dienen doen zich iedere dag aan ons voor! Serviam!, ik zal dienen! Ik zal U, mijn Heer, dienen, al de dagen van mijn leven. Help mij te volharden in dit voornemen.

26.2 Wil iemand Mij dienen, dan moet hij Mij volgen; waar Ik ben daar zal ook mijn dienaar zijn. Als iemand Mij dient, zal de Vader hem eren.5

«Vanaf de eerste tijden van de geschiedenis van de Kerk waren er -naast de mannen- talrijke vrouwen door wie het antwoord van de Bruid op de verlossende liefde van de Bruidegom volledige uitdrukkingskracht verwierf. Als eersten zien wij de vrouwen die Jezus persoonlijk ontmoet hadden, Hem gevolgd waren en na zijn heengaan samen met de apostelen volhardden in het gebed in het cenakel van Jeruzalem tot aan de dag van Pinksteren. Op die dag sprak de Heilige Geest door zonen en dochters van het volk Gods en werd wat door de profeet Joël was aangekondigd, vervuld (Vgl. Hnd 2,17). Die vrouwen en vervolgens nog anderen hadden een actief en belangrijk aandeel in het leven van de Oerkerk, in de opbouw vanaf de grondslagen van de eerste christengemeenschap -en van de volgende gemeenschappen-door middel van hun eigen charisma's en veelvormige diensten.»6

We zouden er goed aan doen in gedachten te houden, dat het christendom in Europa begonnen is door het zen­dingswerk van een toegewijde vrouw die Lydia heette.7 Zij begon met de bekering van een werelddeel vanuit de begrenzing van haar woning. Iets dergelijks gebeurde met betrekking tot de Samaritanen. Het was de Samaritaanse vrouw die het eerste nieuws van de Verlosser naar haar verwanten bracht.8 In die tijd waren de apostelen zelf waarschijnlijk enigszins bevreesd om te prediken voor deze mensen, en hun te vertellen dat de Messias bij de bron van Jakob was. Door de eeuwen heen is de Kerk zich bewust geweest van het grote belang van vrouwen, als vrouw, moeder, echtgenote en zuster bij de verbreiding van het christendom. De geschriften van de apostelen verschaffen ruimschoots getuigenis van vrouwen die grote offers brachten voor de Kerk: Lydia van Filippi, Priscilla en Chloë van Korinte, Febe van Kenchreae, de moeder van Rufus die voor Paulus zorgde alsof hij haar eigen zoon was, de dochters van Filippus van Caesarea enz.

Iedere christen is geroepen de Heer te dienen in overeenstemming met zijn of haar aard en bekwaamheden. «Vrouwen zijn geroepen om in het gezin, in de maatschap­pij en in de Kerk hun hartelijke warmte en onvermoeibare edelmoedigheid te brengen, hun liefde voor het kleine, hun gevatheid en intuïtie, hun eenvoudige en diepe vroom­heid, hun standvastigheid...»9 De Kerk rekent op de bijdrage van vrouwen om het bewustzijn van de samenleving te herstellen als het gaat om de waardigheid van de per­soon. «De Kerk wordt voortdurend verrijkt door het getui­genis van de vele vrouwen die beantwoorden aan hun roeping tot heiligheid. Heilige vrouwen zijn de verpersoon­lijking van het vrouwelijk ideaal; zij zijn ook een voorbeeld voor alle christenen, een voorbeeld van de 'volgelingen van Christus', een voorbeeld van hoe de bruid met liefde behoort te antwoorden op de liefde van de Bruidegom.»10

De Heer wil dat wij allemaal Hem dienen, in Kerk en maatschappij, met alle gaven waarover wij beschikken. Dan zullen wij ertoe komen de wijsheid te begrijpen van deze waarheid: «Heersen is dienen.»11

26.3 «De mens, die het enige schepsel op aarde is dat God gewild heeft om hemzelf, kan zichzelf niet volledig vinden tenzij door zichzelf oprecht te geven»12 Paus Johannes Paulus ii heeft deze woorden van het Tweede Vaticaanse Concilie toegepast op de identiteit van de vrouwen: «De vrouw kan zichzelf slechts vinden door liefde te geven aan anderen»13 Door liefde aan te reiken, in dienst voor de anderen, vervullen mannen en vrouwen -maar de vrouw in het bijzonder- de algemene roeping, de levenstaak van de mens. «Om deze zending te vervullen, moet een vrouw haar eigen persoonlijkheid ontwikkelen en zich niet laten meeslepen door een naïef verlangen om te imi­teren, wat gewoonlijk ertoe zal leiden dat zij in een ondergeschikte positie komt en haar unieke kwaliteiten niet tot hun recht laat komen. Als zij een gerijpte persoonlijkheid is, met haar eigen karakter en eigen mening, zal zij inderdaad de zending vervullen waartoe zij zich geroepen voelt, wat dat dan ook mag zijn. Haar leven en werk zal echt opbouwend zijn, vruchtbaar en van betekenis, of zij nu de dag doorbrengt toegewijd aan man en kinderen of dat zij, als zij het idee om te trouwen om goede redenen heeft opgegeven, zichzelf geeft aan andere taken.

»Iedere vrouw kan op haar eigen levensdomein, als zij trouw is aan haar goddelijke en menselijke roeping, de volheid van haar vrouwelijke persoonlijkheid bereiken, en bereikt die ook in feite. Laten wij ons herinneren dat Maria, Moeder van God en Moeder van de mensen, niet slechts een voorbeeld is, maar ook een bewijs van de alles overstijgende waarde van een leven dat onbelangrijk lijkt.»14

Als we de edelmoedigheid en trouw van deze heilige vrouwen beschouwen, laten wij dan ons eigen leven als christenen onderzoeken. Doen wij een ernstige poging het rijk van Christus te verbreiden? Als we echt grootmoedig zijn, zal ons leven vervuld zijn van de vrede van God. Laten wij eraan denken dat de heilige vrouwen veel tijd doorbrachten in gezelschap van Maria. Zij waren zelfs dichter bij haar dan de leerlingen. Hier is het geheim om grootmoedig te zijn ten opzichte van onze Heer. We gaan tot Maria om bijstand om trouwe gelovigen te zijn met een helder besef van dienstbaarheid. In navolging van Maria zullen wij vele gelegenheden vinden om de anderen te dienen. Op deze manier zullen wij zeker onszelf vergeten.

-1. Lc 8,1-3. -2. Johannes Paulus ii, Apost. brief, Mulieris dignitatem, 15 augustus. 1988, 16. -3. Vgl. Indart, Jesús en su mundo, Barcelona 1963, bl. 81 e.v.. -4. Mt 25,40. -5. Joh 12,26. -6. Johannes Paulus ii, o.c., 27. -7. Vgl. Hnd 16,14-15. -8. Vgl. Joh 4,39. -9. Gesprekken met Mgr. Escrivá, 87. -10. Johannes Paulus ii, o.c., 27. -11. Vgl. Vaticanum ii, Dogm. const. Lumen gentium, 36. -12. Vaticanum ii, Past. const. Gaudium et spes, 24. -13. Johannes Paulus ii, o.c., 30. -14. Gesprekken met Mgr. Escrivá, 87.