Goede Vrijdag
Het lijden van onze Heer

45. JEZUS STERFT AAN HET KRUIS

-Calvarië. Jezus vraagt vergiffenis voor wie Hem mishandelen en kruisigen. -Christus aan het kruis volbrengt het werk van onze Verlossing. -Jezus geeft ons zijn Moeder, nu ook onze Moeder. De vruchten van het kruis. De goede moordenaar.

45.1 Jezus wordt aan het kruis genageld. En de liturgie zingt: Dulce lignum, dulces clavos, dulce pondus sustinet, Lieflijk hout, welk een volkomen lieve last hangt in uw loof...1 Het hele leven van Jezus was gericht op dit hoogtepunt. Het is Hem, hijgend en uitgeput, nauwelijks gelukt de top van die kleine heuvel te bereiken die 'schedelplaats' heet, Calvarië. Ze hebben Hem daarna op de grond uitgestrekt en beginnen Hem aan de balken vast te spijkeren. Eerst drijven ze de punten door zijn handen, dwars door zenuwen en spieren.

Hij wordt overeind gehesen tot Hij rechtop blijft hangen aan de verticale balk die in de grond is vastgezet. Vervolgens spijkeren ze zijn voeten vast. Maria, zijn Moeder, moet dit hele tafereel aanschouwen...

«Hierop wachtte Hij jarenlang, en op die dag zou zijn verlangen de mensen te verlossen in vervulling gaan [...]. Wat, tot aan Hem, een werktuig van eerloosheid en schande was geweest, werd veranderd in een levensboom, een trap naar de glorie. Een diepe vreugde vervulde Hem bij het uitstrekken van zijn armen op het kruis, om meer dan iets anders te laten zien, dat Hij zo altijd zijn armen zou houden voor de zondaars die naar Hem toe zouden komen: wijd open [...]. Hij zag, wat Hem met vreugde vervulde, hoe het kruis bemind en aanbeden zou worden, omdat Hij eraan ging sterven. Hij zag de martelaren die, uit liefde tot Hem en ter verdediging van de waarheid, een dergelijke marteldood zouden ondergaan. Hij zag de liefde van zijn vrienden, Hij zag hun tranen voor het kruis. Hij zag de triomf en de overwinning die de gelovigen zouden behalen met het wapen van het kruis. Hij zag de grote wonderen die met het teken van het kruis over de hele wereld gedaan zouden worden. Hij zag die vele mensen die, met hun leven, heilig zouden worden, omdat ze zouden weten te sterven zoals Hij en de zonde zouden overwinnen.»2 Hij dacht hoe vaak wij naar een kruis zouden gaan om het te kussen; ons opnieuw beginnen in zoveel gevallen...

Jezus is aan het kruis omhoog geheven. Rondom Hem heerst een sfeer van totale ellende. Er komen mensen langs die Hem beledigingen toeroepen. Vooral de hogepriesters beschimpen Hem op bijtende toon en kwetsende wijze. Anderen volgen onverschillig de loop der gebeurenissen. Velen hebben Hem zijn verlossende leer horen preken, zien zegenen en wonderen zien verrichten. In de ogen van Jezus is geen verwijt te lezen, slechts liefdevol mededogen. Ze gaven Hem met mirre gekruide wijn. Geef sterke drank aan hem die te gronde gaat, wijn aan hem die bedroefd van hart is: laat hem, al drinkend, zijn armoede vergeten en zijn ellende niet meer gedachtig zijn.3 Dit soort menselijke gebaren tegenover ter dood veroordeelden waren een gewoonte. De drank -een sterke wijn met een beetje mirre- maakte slaperig en verlichtte het verschrikkelijke lijden.

De Heer proefde ervan uit dankbaarheid, maar wilde er niet van nemen, om de kelk der smarten geheel leeg te drinken. Waarom zoveel pijnen? De heilige Augustinus vraagt zich dat af en geeft als antwoord: «Alle pijnen die Hij moest ondergaan, zijn de prijs om ons vrij te kopen.»4 Een béétje lijden is niet genoeg voor Hem. Hij wil de kelk tot op de bodem ledigen, opdat wij het grootse van zijn liefde en de laagheid van de zonde zouden leren kennen. Opdat wij edelmoedig zouden worden in de overgave, in de versterving, in het dienen van de anderen.