Eerste week. Dinsdag

2. KINDEREN VAN GOD

-Het besef van ons goddelijke kindschap geeft zin aan ons bestaan. -Enige consequenties: broederlijkheid, optimisme, vertrouwen in het gebed. -Erfgenamen van Christus. Vreugde.

2.1 «Ik stel mij een koning aan, op Sion, mijn heilige berg. Nu wil ik Jahwe's beslissing verkondigen; Hij heeft Mij gezegd: Gij zijt mijn Zoon; Ik heb U heden verwekt (Ps 2,6-7). God onze Vader heeft ons in zijn barmhartigheid zijn Zoon tot koning gegeven [...]. Gij zijt mijn Zoon: met die woorden wendt Hij zich tot Christus en tot u en mij, als we besluiten om alter Christus, ipse Christus te zijn.»1 En dat is, ondanks onze zwakheden, precies datgene wat we willen doen: Christus navolgen, onszelf identificeren met Hem, goede kinderen van God zijn tijdens ons werk en bij onze normale dagelijkse bezigheden.

Afgelopen zondag beschouwden wij Jezus, toen Hij naar Johannes ging om zich net als de anderen in de Jordaan te laten dopen. De Heilige Geest daalde over Hem neer en men hoorde de stem van de Vader zeggen: Dit is mijn Zoon, mijn veelgeliefde; in wie Ik welbehagen heb.2 In alle eeuwigheid is Jezus Christus, de eniggeboren Zoon van God, vóór alle tijden geboren uit de Vader [...], niet geschapen, één in wezen met de Vader, en dóór Wie alles geschapen is, zoals we tijdens de heilige mis in het Credo belijden. In Hem en door Hem -waarlijk God en waarlijk mens- zijn wij kinderen van God en erfgenamen van het Rijk der hemelen geworden.

Overal in het Nieuwe Testament neemt ons goddelijk kindschap een centrale plaats in bij de verkondiging van de Blijde Boodschap, als een veelzeggende uiting van de liefde van God voor de mens: Hoe groot is de liefde die de Vader ons betoond heeft! Wij worden kinderen van God genoemd en we zijn het ook.3 Jezus zelf toonde zijn leerlingen voortdurend deze waarheid: heel direct door hen te leren God als hun vader aan te spreken4; door hen te wij­zen op de heiligheid als kinderlijke navolging5; en ook door talrijke gelijkenissen, waarin God voorgesteld wordt als een Vader. Een bijzonder goed beeld van God onze Vader wordt ons gegeven in de parabel van de verloren zoon.

In zijn oneindige goedheid heeft God de mens geschapen en hem tot de bovennatuurlijke orde verheven, opdat hij met de heiligmakende genade zou kunnen binnendringen in de intimiteit van de allerheiligste Drieëenheid, in het leven van de Vader, de Zoon en de Heilige Geest, zonder dat zijn eigen natuur als schepsel vernietigd of geweld zou worden aangedaan. Hij deed dit door de onuitsprekelijke gave van het goddelijk kindschap.6 Hij maakt ons tot zijn kinderen. Ons goddelijk kindschap is niet louter een titel; het is een werkelijke verheffing, een daadkrachtige verandering van het diepste van ons wezen. Daarom zond God zijn eigen Zoon, geboren uit een vrouw [...] opdat wij de rang van zonen zouden verkrijgen. En het bewijs dat ge zonen zijt: Hij heeft de Geest van zijn Zoon in ons hart gezonden, die roept: Abba, Vader. Je bent dus niet langer slaaf maar zoon, en als je zoon bent, dan ook erfgenaam, door toedoen van God.7

Onze Heer verdiende voor ons de meest waardevolle gave: de Heilige Geest, die ons doet uitroepen: Abba, Vader!, die ons vereenzelvigt met Christus en ons tot kinderen van God maakt. «Hij zegt ons: Gij zijt mijn zoon. Geen vreemdeling, geen dienaar die met welwillendheid behandeld wordt, geen vriend... dat zou al veel zijn! Zoon! Zelf effent Hij de weg voor ons, opdat wij Hem met de liefde van een zoon benaderen, of -dat mag ik wel zeggen- met de 'schaamteloosheid' van een zoon aan wie de vader niets kan weigeren.»8

Hij sprak tot mij: Gij zijt mijn zoon, Ik heb U heden verwekt. Deze woorden van psalm 2, die hoofdzakelijk betrekking hebben op Christus, zijn ook tot ieder van ons gericht. Zij geven zin aan heel onze dag en heel ons leven, als wij ondanks onze gebreken en zwakheden vastberaden zijn Christus te volgen, trachten te leven zoals Hij, ons te identificeren met Hem in onze eigen omstandigheden. Dieper doordringen in de consequenties van ons goddelijk kindschap zal bij tijd en wijle het voorwerp van bijzondere aandacht zijn in onze ascetische strijd en eveneens van ons gewetensonderzoek.

2.2 Indien we als goede kinderen van God leven, zien we alles, ook de kleine gebeurtenissen van elke dag, in het licht van het geloof en wennen we eraan te denken en te handelen in overeenstemming met de wil van Christus. In de eerste plaats proberen we alle mensen die we ontmoeten, te zien als onze broeders en zusters, omdat wij allen kinderen van dezelfde Vader zijn. Onze waardering en ons respect voor anderen zal in ons hetzelfde verlangen oproepen, dat in Christus' hart aanwezig is: het verlangen naar hun heiligheid. Boven alles zal de broederlijke liefde ons ertoe aanzetten, dat deze mensen steeds dichter bij Christus komen en steeds meer volkomen kinderen van God, onze Vader worden. We zullen dezelfde apostolische inzet van Christus bezitten: zijn ijver voor de glorie van zijn Vader en de redding van de mensheid.9 De uitingen van deze broederlijkheid, die geworteld is in het goddelijk kindschap, kunnen in de loop van onze dag ontelbaar zijn: gebed, een beetje materiële hulp, begrip voor andermans gebreken.

Wij zijn kinderen van God: dit is niet 'een aspect erbij' van ons leven. Het bepaalt ons hele bovennatuurlijke leven en leert hoe we moeten omgaan met elke gebeurte­nis. Het is geen afzonderlijke deugd met eigen handelin­gen, maar de voortdurende hoedanigheid van ons be­staan, die alle deugden doordrenkt.10 In alle situaties en omstandigheden zijn wij voor alles en boven alles kinderen van God. En deze vaste overtuiging vervult heel ons leven en handelen: «We kunnen niet alleen maar zo nu en dan kinderen van God zijn, ook al wijden we bepaalde momenten bijzonder aan de overweging daarvan, aan het doordringen in de zin van ons goddelijk kindschap, dat het merg van de godsvrucht is.»11

Indien we deze waarheid vaak in overweging nemen -ik ben een kind van God- en als we dieper doordringen in de betekenis daarvan, dan zal onze dag vervuld worden van vrede, rust en vreugde. We zullen vastberaden op God onze Vader, van wie alles afhangt, steunen, in moeilijkheden en tegenslagen, als het ons allemaal eens te veel wordt.12 Wij zullen gemakkelijker naar het huis van de Vader terugkeren, zoals de verloren zoon, indien we het hebben verlaten door onze fouten en zonden. We zullen niet uit het oog verliezen, dat onze Vader altijd op ons staat te wachten om ons te omhelzen en ons onze waardigheid, zijn kinderen te zijn, terug te geven, als we die verloren mochten hebben. Hij staat te wachten om ons te overladen met weldaden tijdens een groot feestmaal, zelfs als we ons duizend of meer malen misdragen hebben. Ons gebed zal -zoals op dit moment dat we geheel aan God wijden- werkelijk het gesprek zijn van een zoon met zijn vader; van een zoon die weet dat zijn vader hem begrijpt, naar hem luistert en hem alle aandacht geeft, zoals nooit iemand anders gedaan heeft. Een vertrouwensvol gesprek met God, dat ons dikwijls aanzet tot een vraaggebed, omdat we hulpbehoevende kinderen zijn; een gesprek met God, dat ons leven tot thema heeft: «Alles wat we denken en op ons hart hebben, onze vreugde, verdriet, hoop, teleurstellingen, succes, ons falen. Zelfs de meest triviale gebeurtenissen van de afgelopen dag. We zullen ontdekken dat onze hemelse Vader in al onze zaken geïnteresseerd is.»13

2.3 Een zoon is ook erfgenaam; hij heeft als het ware een zeker 'recht' op de bezittingen van zijn vader; wij zijn erfgenamen van God, tezamen met Christus.14 Psalm 2, de psalm van het koningschap van Christus en van het goddelijk kindschap, vervolgt met deze woorden: Vraag Mij, Ik geef U de volken als erfdeel, schenk U de aarde als eigendom.16

Wij krijgen nu reeds in dit leven een voorproefje van de erfenis die ons beloofd is: de gaudium cum pace17, de diepe vreugde te weten dat we kinderen van God zijn, die niet steunt op onze verdiensten, gezondheid of succes, en die evenmin bestaat in een leven zonder moeilijkheden. Die vrede ontstaat door de vereniging met God en is gefundeerd op de overweging dat Hij altijd van ons houdt, ons opneemt en ons vergeeft... en dat Hij voor ons een plaats heeft bereid in de hemel, naast Hem, en wel voor eeuwig. Wij verliezen deze vreugde, wanneer we de betekenis van ons goddelijk kindschap terzijde schuiven, wanneer we Gods wil, die altijd wijs en liefdevol is, niet zien in de moeilijkheden en tegenslagen heen, waar we elke dag mee van doen krijgen.

Onze Vader wil niet, dat we deze diepgewortelde vreugde verliezen. Hij wil ons altijd blij en tevreden vreugdevol zien, zoals vaders op aarde hun kinderen altijd willen zien.

Als de christen in deze vrede- en vreugdevolle houding -gaudium cum pace16- leeft, zal hij veel goed doen voor de mensen om hem heen. De echte vreugde is een buitengewoon machtig middel in het apostolaat. «De christen is een vreugdezaaier, en dit verklaart waarom hij grote dingen tot stand brengt. Vreugde is een van de meest onweerstaanbare krachten in de wereld: ze brengt rust, ontwapent, verovert, sleept mee. Een vreugdevol iemand is een apostel: hij trekt de mensen tot God door hun te tonen wat Gods aanwezigheid in de ziel voortbrengt. Om die reden geeft de Heilige Geest ons de raad: Wees niet bedroefd, maar de vreugde die Jahwe u schenkt zij uw kracht (Neh 8,10).»17

-1. H. Jozefmaria Escrivá, Als Christus nu langs komt, 185.-2. Mc 1,9-12. -3. 1 Joh 3,1. -4. Vgl. Mt 6,9. -5. Vgl. Mt 5,48. -6. Vgl. F. Ocáriz, Awareness of our Divine Filiation. -7. Gal 4,5-7. -8. H. Jozefmaria Escrivá, Als Christus nu langs komt, 185. -9. Vgl. B. Perquin, Abba, Father, London 1965. -10. Vgl. F. Ocáriz, o.c. -11. Gesprekken met Mgr. Escrivá, 102. -12. Vgl. J. Lucas, We are children of God, 1973. -13. H. Jozefmaria Escrivá, Vrienden van God, 245. -14. Rom 8,17. -15. Ps 2,8. -16. Romeins missaal, Voorbereiding op de mis. -17. M.V. Bernadot, De l'Eucharistie à la Trinité.