Vierendertigste week. Donderdag

50. Looft de Heer

-Heel de natuur looft God. Het gezang van de Drie jongelingen. -Voorbereiding en dankzegging bij de Mis. -Jezus komt ons bezoeken in de communie. Alle middelen aanwenden om Hem goed te onthalen.

50.1 Dauw en sneeuwjacht, looft de Heer. / IJs en koude, looft de Heer. / Licht en duister, looft de Heer...1

Een van de lezingen dezer dagen verhaalt ons verschillende gedeelten uit het Boek Daniël, en de tussenzangen nemen het wonderschone gezang op, het gezang van de drie jongelingen dat in de Kerk vanouds wordt gebruikt als hymne van dankzegging en dat eerst in de heilige Mis werd ingevoerd en daarna ook daarbuiten, om zo de godsvrucht van de gelovigen te bevorderen.2

Toen de drie joodse jongelingen veroordeeld waren tot de dood in een brandende oven, omdat zij geweigerd hadden het gouden, door koning Nebukadnessar opgerichte beeld te aanbidden, aanbaden zij de God van hun vaderen, de God van het Verbond, die zijn heiligheid en macht door zovele wonderen onder het volk van Israël openbaarde; zij zongen die hymne die «klinkt als een oproep, gericht tot de schepselen om de roem van God de Schepper te verkondigen»3; deze roem ligt voor alles in God zelf en door het scheppingswerk ontspruit zij uit de schoot van de goddelijkheid zelf en «brengt zij zich in zekere zin naar buiten: naar de schepselen van de zichtbare en onzichtbare wereld, al naar gelang hun graad van volmaaktheid.»4

De hymne begint met een uitnodiging aan alle schepselen om zich tot hun Schepper te richten: Looft de Heer, al zijn werken, prijst en roemt Hem zeer in eeuwigheid. De engelen in de hemel leiden de lofzang. Vervolgens de hemelen, waar de regen zich bevindt5 en alle hemellichamen, de zon en de maan, de sterren, de stortbuien en dauw, de winden, vuur en hitte, kou en ijs, dauw en sneeuwjacht, ijs en sneeuw, dagen en nachten, licht en duisternis, bliksems en wolken: zij worden allemaal uitgenodigd om de Heer te loven. De aarde met haar bergen en heuvels, haar bronnen, haar zeeën en rivieren, de zeemonsters, vissen en alwat in het water leeft; de vogels in de lucht, alle wilde en tamme dieren worden aangespoord de Heer te zegenen.

De mens, koning van de schepping, verschijnt als laatste, en wel in deze volgorde: alle mensen in het algemeen genomen, het volk van Israël, de priesters, de dienaren van de Heer, het joodse volk, de rechtvaardigen, de heiligen en nederigen van hart. Als laatsten worden de drie joodse jongelingen die de Heer trouw bleven -Sadrak, Mesak en Abednego- opgeroepen de Schepper lof toe te zingen.6

Als dankzegging na de heilige Mis werd er sinds vanouds aan dit gezang psalm 150, de laatste van het Psalterium, aan toegevoegd; ook hierin worden alle levende wezens uitgenodigd de Heer te zegenen. Laudate Dominum in sanctis eius... Looft God in zijn heilig domein, looft Hem in zijn groots firmament. Looft Hem om zijn daden van macht, looft Hem krachtens zijn mateloze grootheid. Looft Hem met de stoot op de ramshoorn, looft Hem met harp en met cither, looft Hem met handtrom en reidans... Ieder levend wezen love de Heer!

Ons christelijk leven moet geheel en al een trillend loflied zijn, vol van aanbidding, dankzegging en liefdevolle overgave. In de dankzegging na de communie, wanneer wij de Heer van hemel en aarde in ons hart dragen, verenigen wij ons daarom met heel het heelal in het dankgebed voor de Schepper.

50.2 Het hele leven, maar heel bijzonder de ogenblikken na het ontvangen van de communie, is een tijd van blijmoedigheid en lofprijzing van God. Om de Heer dank te brengen kunnen wij ons innerlijk verenigen met alle schepselen die, ieder naar hun eigen aard, de Heer hun vreugde betuigen. De heilige Augustinus tekent aan: «Men moet van nu af zingen, want de lofprijzing van God zal ons geluk gedurende de eeuwigheid uitmaken en niemand zou voor dit toekomstige beroep geschikt zijn, als hij zich niet oefende in het loven in de omstandigheden van het huidige leven. Laten we het Alleluia zingen en tot elkaar zeggen: looft de Heer; en zo bereiden wij de tijd van lofprijzing voor, die na de verrijzenis zal volgen.»7 Looft de Heer...! Wij verenigen ons met alle wezens op aarde en met de heiligen, de engelen en aartsengelen en alle hemelse koren zingen wij onophoudelijk U dit lied ter eer...8

U aanbid ik in overgave, Godheid ongezien9, zeggen we tot Jezus in het binnenste van ons hart nadat we de communie hebben ontvangen. In die ogenblikken moeten we ons ongeduld beteugelen en ingetogen verblijven bij God, die ons bezoekt. Niets ter wereld is belangrijker dan deze Gast de eer en aandacht te schenken die Hij waardig is. Als wij edelmoedig jegens de Heer zijn en die minuten in zijn gezelschap goed verzorgen, dan zal er een tijd komen -misschien is die al gekomen- waarin we met ongeduld wachten op de heilige Mis en op het moment van de communie. De zielen aller tijden, die dicht bij God hebben verkeerd, hebben vol ongeduld dat onuitsprekelijke ogenblik afgewacht waarin wij zo dicht bij God zijn. Zo geschiedde het ook met de H. Jozefmaria Escrivá: 's ochtends dankte hij voor de Mis die hij had opgedragen, en 's middags bereidde hij de Mis van de volgende dag voor. Zo groot was zijn liefde, dat als hij 's nachts wakker werd, zijn gedachte uitging naar de Mis die hij daags erna zou opdragen en samen met de gedachte ook het verlangen om God door dat enige, unieke offer te verheerlijken. Op die wijze waren werk en verstervingen, schietgebeden en geestelijke communies, kleine daden van liefdebetoon gericht als voorbereiding of als hulde in dankzegging.10

Laten wij vandaag nagaan hoe groot de liefde is waarmee wij naar de heilige Mis gaan, waar wij God de hoogste lof bewijzen, en met welke aandacht en ijver we zorg dragen voor die minuten waarin we bij Hem zijn. Het is een hoffelijkheid die we nooit mogen verwaarlozen.

50.3 Het evangelie van deze heilige Mis11 herinnert ons aan de glorievolle komst van Christus aan het einde der tijden: De mensen zullen het besterven van schrik, in spanning om wat de wereld gaat overkomen, want de hemelse heerscharen zullen in verwarring geraken. Dan zullen zij de Mensenzoon zien komen op een wolk, met macht en grote heerlijkheid. Nu, tijdens de communie, komt diezelfde Mensenzoon in ons hart om ons te sterken en van vrede te vervullen. Hij komt als de lang verwachte Vriend. En we moeten Hem ontvangen zoals zijn meest intieme vrienden gedaan hebben: met de aandacht van Maria uit Betanië, met de vreugde waarmee Zacheüs Hem in zijn huis ontving... «Dat lijkt het correcte te zijn: als men een vriend, een genodigde in huis ontvangt, dan schenkt men hem aandacht, dat wil zeggen, men praat met hem, men houdt hem gezelschap. Men laat hem niet in de bezoekerskamer of op een willekeurige andere plek in huis met een krant in handen zitten om de tijd door te komen, totdat het ons goed uitkomt hem te woord te staan. Dat zou wel getuigen van erg slechte manieren! En als degene die ons komt bezoeken zo'n hooggeplaatst persoon is, dat alleen al het feit dat hij naar ons toekomt een eerbewijs veronderstelt dat onze staat en verdiensten ver te boven gaat, dan zou het gebrek aan aandacht geven niet meer een zaak van slechte manieren zijn, maar een onbeschrijfelijke grofheid.»12 We moeten goed omgaan met Jezus, die er zo naar verlangt om ons in ons armzalige huis te bezoeken. «En Zijne Majesteit pleegt zijn verblijf niet slecht te betalen, als men Hem een goed onderdak verleent.»13 Het is een goede gelegenheid om ons met heel de schepping te verenigen om lof en eer te brengen aan de Schepper die, heel nederig, gedurende deze minuten op sacramentele wijze in ons hart aanwezig is.

De Kerk, altijd een goede Moeder, heeft ons, haar kinderen, die gebeden aanbevolen die de godsvrucht van zovele christenen hebben gevoed om ons te helpen, met name wanneer we ons met de mond vol tanden voelen staan, als we ons tot Jezus willen wenden: de hymne Adoro te devote, het loflied van de Drie jongelingen, het Gebed tot de gekruisigde Jezus, de Aanroepingen tot de allerheiligste Verlosser.... Als wij bij het communiceren proberen een of ander devotionarium -als dat mogelijk is- of een missaal met gebeden voor de gelovigen bij de hand te hebben, dan beschikken we over een goede hulp om die tijd te benutten die daarna zoveel invloed zal hebben, de hele dag door. Heel vaak hangt de verdere dag af van die paar minuten bij de sacramentele Jezus.

Laten wij steeds alle middelen die binnen ons bereik liggen aanwenden om onze gesteldheid voor en na de communie te verbeteren. Elke inspanning die we ons getroosten wordt altijd ruimschoots beloond. «Dank de Heer, als je Hem ontvangt in de Eucharistie, met alle vuur van je ziel voor zijn goedheid om met jou te zijn. -Heb je er nooit bij stilgestaan, dat er eeuwen en eeuwen zijn voorbijgegaan, voordat de Messias kwam? En de aartsvaders en de profeten maar bidden, samen met heel het volk van Israël: de aarde heeft zo'n dorst, Heer, kom toch! -Was jouw liefdevol wachten toch maar zo.»14

-1. Tussenzang (oneven jaren), Dan 3,68 vv. -2. Vgl. A.G. Martimort, La Iglesia en oración, Herder, 3e ed., Barcelona 1987, bl. 168. -3. Johannes Paulus ii, Algemene audiëntie 12 maart 1986. -4. Ibidem. -5. Vgl. Gn 1,7. -6. Vgl. B. Orchard e.a., Verbum Dei, II, noten bij Dan 3,51-90. -7. H. Augustinus, gecit. door D. de las Heras, Comentario ascético-teológico sobre los Salmos, bl. 374. -8. Romeins Missaal, Prefatie van de Mis. -9. Hymne Adoro te devote. -10. Vgl. F. Suárez, El sacrificio del altar, bl. 280. -11. Lc 21,20-28. -12. F. Suárez, o.c., bl. 274. -13. H. Teresia van Avila, Weg der volmaaktheid, 39. -14. H. Jozefmaria Escrivá, De Smidse, 991.