Negenentwintigste week. Donderdag

7. Vuur ben Ik op aarde komen brengen

-Het vurig verlangen van Christus. -Het apostolaat midden in de wereld zou zich moeten verspreiden als een haard van vrede. -De heilige Mis en het apostolaat.

7.1 Zoals iedere ware vriend onthulde de Heer zijn intiemste gedachten aan zijn vrienden. Hij vertelt hun van zijn ijver om alle mensen te redden: Vuur ben Ik op aarde komen brengen, en hoe verlang Ik dat het reeds oplaait!1 Hij heeft een heilig ongeduld om zijn brandoffer aan te steken en op te dragen aan de Vader op Calvarië in het belang van de mensheid: Ik moet een doopsel ondergaan, en hoe beklemd voel Ik Mij totdat het volbracht is! Aan het kruis werd Gods liefde voor zijn schepselen duidelijk: Geen groter liefde kan iemand hebben dan deze, dat hij zijn leven geeft voor zijn vrienden.2 Wij bewijzen dat wij vrienden van Christus zijn, als wij ons inspannen Hem na te volgen.

De heilige Augustinus zegt naar aanleiding van deze passage uit het evangelie: «Mensen die in Hem geloven, zijn door zijn vuur aangestoken. Zij ontvangen de vlam van liefde. Daarom verscheen de Heilige Geest in deze vorm op Pinksteren: Er verscheen hun iets dat op vuur geleek en dat zich, in tongen verdeeld, op ieder van hen neerzette (Hnd 2, 3). In vlam gezet door dit vuur begaven de apostelen zich op weg om over de hele wereld anderen in vlam te zetten, hun vijanden inbegrepen. Welke vijanden? Zij die God hun Schepper hadden verloochend door de aanbidding van door mensen gemaakte afgoden... Het geloof van deze mensen is verstikt onder as. Het is goed voor hen, dat zij aangestoken worden door deze heilige vlam, zodat zij opnieuw licht kunnen uitstralen tot eer van Christus.»3 Deze moeilijke en belangrijke taak om de wereld te doen ontbranden is doorgegeven aan de huidige christenen. Dit vuur van liefde zal mensen versterken en louteren.

We zullen dit vuur brengen naar de universiteiten, naar de fabrieken, naar het openbare leven, naar onze eigen huizen... «Als men op verschillende locaties verspreid over een stad vuren zou aansteken, dan zouden zelfs kleine vuurhaarden de hele metropool verteren. Op dezelfde manier zou, als men op allerlei plaatsen de harten van de bewoners in vlam zou kunnen zetten met het vuur dat Jezus in de wereld heeft gebracht, de welwillendheid van deze mensen zich spoedig over de hele stad verspreiden en deze doen ontvlammen met de liefde voor God.

»Het vuur dat Jezus in de wereld heeft gebracht, is Hijzelf. Het is het vuur van Liefde. Het is de liefde die niet slechts de ziel met God verenigt maar ook de zielen met elkaar verenigt. In iedere stad zullen zulke zielen opstaan in gezinnen: vader en moeder, zoon en vader, moeder en schoonmoeder; in de parochies, in organisaties, scholen, kantoren, overal... Ieder vlammetje voor God ontsteekt noodzakelijkerwijze andere vlammen. De goddelijke Voorzienigheid zorgt ervoor, dat deze mensen die in vlam staan, daar geplaatst worden waar zij de meeste invloed hebben op het gebeuren. Door hun werking zullen op veel plaatsen op de wereld de gloed van Gods liefde en hernieuwde hoop weer in ere hersteld worden.»4

7.2 Apostolaat verspreidt zich als een lopend vuurtje in de wereld. Iedere christen die het geloof serieus beleeft, wordt een ontbrandingspunt op de werkplek, onder vrienden en kennissen... Maar dit zal alleen maar plaatshebben, wanneer wij de raad van de apostel Petrus aan de christenen van Filippi in praktijk brengen: Die gezindheid moet onder u heersen welke ook Jezus Christus bezielde...5 De apostel «daagt alle christenen uit om in hun leven zoveel mogelijk de gevoelens uit te dragen waarvan de goddelijke Verlosser vervuld was, toen Hij zichzelf als een Offer overleverde. Volg zijn nederigheid na en geef God, de Almachtige, alle aanbidding, eer, lof en dank.»6 Deze offerande wordt op de eerste plaats werkelijkheid in de heilige Mis, de onbloedige hernieuwing van het kruisoffer. Het Tweede Vaticaans Concilie leert met betrekking tot de leken: «Immers, al hun werken, gebeden en apostolische initiatieven, hun huwelijks- en gezinsleven, hun dagelijks werk, hun geestelijke en lichamelijke ontspanning, indien dit alles maar in de geest geschiedt, zelfs de moeilijkheden van het leven, indien die maar geduldig verdragen worden, worden geestelijke offers die welgevallig zijn aan God door Jezus Christus (1 Pe 2,5) en die bij de viering van de eucharistie samen met de offerande van het Lichaam van de Heer zeer godvruchtig aan de Vader worden opgedragen. Zo wijden ook de leken de wereld zelf aan God toe door Hem overal door een heilig leven te aanbidden.»7.

Christelijk leven behoort een navolging te zijn van het leven van Christus, een deelname aan zijn goddelijk Zoon-zijn. Door middel van deze wijze van leven zullen wij van Jezus leren, hoe wij met anderen moeten omgaan. Toen Jezus de menigte zag, werd Hij door medelijden bewogen want zij waren als schapen zonder herder.8 Het leven had geen betekenis voor hen. Jezus had medelijden met deze mensen. Zijn liefde was zo groot dat Hij zijn eigen leven voor hen en voor ons aan het kruis prijsgaf. Dit is de goddelijke liefde die ook onze harten mag vervullen. Dan zullen wij ook medelijden hebben met onze medemensen, die misschien van de Heer zijn afgedwaald. Met de hulp van de genade en onze oprechte vriendschap kunnen wij deze mensen hopelijk terugbrengen naar de Meester.

In de heilige Mis wordt een toenemende stroom van goddelijke liefde van de Zoon naar de Vader overgebracht door de Heilige Geest. De volgeling van de Heer deelt in deze liefde, daar hij of zij met Christus verenigd is. De christen breidt deze liefde dan uit naar anderen en naar alle aardse zaken, die hierdoor geheiligd worden en gemaakt tot een passend offer aan God. Ons apostolaat behoort zijn wortels in de Mis te hebben en daaruit zijn kracht te putten. Want het apostolaat is niets anders dan de realisatie in onze tijd van de verlossing, door middel van christenen met een apostolische geest. «Jezus kwam op aarde om alle mensen vrij te kopen, omdat Hij wil, dat alle mensen gered worden (1 Tim 2,4). Er is geen mens ter wereld in wie Christus geen belang stelt. Ieder mens heeft Hem de prijs van zijn bloed gekost (Vgl. 1 Pe 1,18-19).»9 Als wij werkelijk het voorbeeld van de Heer navolgen, kunnen wij nooit onverschillig staan ten opzichte van wie dan ook.

7.3 Wanneer een christen deelneemt aan de heilige Mis, behoren zijn gebeden op de allereerste plaats voor zijn broeders en zusters in het geloof te zijn. De christen zal zich steeds meer met hen verbonden voelen in het levensbrood en in de kelk van het eeuwige heil. Dit is het ogenblik om voor iedereen te bidden, vooral voor degenen die dit het meest nodig hebben. Wij kunnen groeien in de geest van liefde en broederschap «omdat de eucharistie ons allen verenigt. Daarom gaan wij als familie met elkaar om. De eucharistie verenigt Gods kinderen tot één familie die nauw verbonden is met Christus en met elkaar.»10

Na deze bijzondere ontmoeting met de Heer zullen wij dezelfde vreugde ervaren als de zieken voelden in Palestina, nadat zij door Jezus genezen waren. Zij waren zo verrukt over dit teken van Gods medelijden, dat zij door de steden en dorpen van Palestina trokken. Wanneer de christen bij de heilige Mis de Communie ontvangt, zal hij deze wonderbaarlijke ervaring met anderen willen delen. Iedere ontmoeting met de Heer brengt deze vreugde met zich mee, evenals de behoefte er met anderen over te praten. Op deze wijze groeide het christendom zo snel in de eerste jaren. Het verspreidde zich als een vuurzee van vrede en liefde, die niemand kon blussen.

Laten wij besluiten ons leven op de heilige Mis te concentreren. Dan zullen wij gedurende de hele dag vrede en rust vinden. Wij zullen het verlangen hebben, dat ook onze vrienden de rijkdom van dit sacrament kennen. «Als wij de heilige Mis goed beleven, zullen wij de rest van de dag dan niet doorbrengen met aan God te denken, ervoor te zorgen, dat wij bij Hem blijven, te werken zoals Hij, te beminnen zoals Hij? Dan zullen wij leren de Heer te danken voor zijn fijngevoeligheid, waardoor Hij zijn aanwezigheid niet heeft willen beperken tot het ogenblik van het misoffer, maar bij ons heeft willen blijven in de heilige Hostie in het tabernakel.»11

Het tabernakel zou voor ons een Betanië moeten zijn, «een rustige en vreedzame plaats waar Christus is, waar wij Hem kunnen vertellen over onze beslommeringen, ons lijden, onze hoop en onze vreugde, even eenvoudig en natuurlijk als zijn vrienden Marta, Maria en Lazarus daarover spraken.»12 Wij zullen in het tabernakel de kracht vinden die wij nodig hebben om het werk van de Heer te doen. Laten wij, verenigd met vele christenen13, de uitroep van de Heer herhalen: Vuur ben Ik op aarde komen brengen, en hoe verlang Ik dat het reeds oplaait! Dit is het vuur van de goddelijke liefde dat vrede en blijdschap brengt voor de mensen, voor de gezinnen en voor de maatschappij als geheel.

-1. Lc 12,49. -2. Joh 15,13. -3. H. Augustinus, Commentaar op Psalm 96,6. -4. Vgl. Ch. Lubich, Meditaties, Nijmegen 1983. -5. Fil 2,5. -6. Pius xii, Enc. Mediator Dei, 20 november 1947,22. -7. Vaticanum ii, Lumen gentium, 34. -8. Mt 9,36. -9. H. Jozefmaria Escrivá, Vrienden van God, 256. -10. Ch. Lubich, La Eucaristía, Madrid 1977, bl. 78. -11. H. Jozefmaria Escrivá, Als Christus nu langs komt, 154. -12. Ibidem. -13. Vgl. A. Vázquez de Prada, El Fundador del Opus Dei, bl. 17,110,115,470.