|
|
 |
|
| Recensie |
Hongerende Zielen
|
|
|
|
| bron: |
Katholiek Nieuwsblad |
| recensent(e): |
Jan Peeters |
| datum: |
2008, 6 juni |
| waardering: |
***** |
| Recensie: |
Commentaar
Volgende keer beter?
Zou dominee Ian Paisley zou toch gelijk hebben? Is de Roomse Kerk, wij samen, de personificatie van het Kwaad, de Antichrist? Vorige week werd bekend dat één op de zes wereldburgers katholiek is. Als je daarover nadenkt is dat reden voor diepe schaamte: wie vindt niet dat deze wereld steeds meer een zwijnenstal gelijkt? Volgens de woorden van de Heer is er toch maar een klein beetje zout nodig om de wereld te veranderen. Merkt u daar iets van?
Vorige week verscheen een intrigerend boek van de hand van de als zeer nuchter bekend staande psycholoog Gerard van den Aardweg. Het gaat over het fenomeen dat zielen in het vagevuur zich meedelen en vragen om verlossend gebed en offer. In eerste instantie is dat voor een nuchter mens een oorkrabbertje, maar de auteur weet uitgebreid te documenteren. Bovendien haalt hij vele heiligen aan, wier levensverhalen steeds meer in vergetelheid raken, die vertrouwd waren met dolende en smekende zielen van overledenen.
Hedendaagse katholieken hebben niks meer met hemel, hel of vagevuur. Volgens God in Nederland 1996-2006 gelooft 52 procent van de katholieken in de hemel en acht procent in de hel. Het vagevuur komt niet eens ter sprake terwijl 30 procent zich wel iets kan voorstellen bij reïncarnatie.
Over dat laatste zegt Van den Aardweg dat dat duidt op een vaag en vervormd bewustzijn dat er toch iets rechtgebreid moet worden voor het eeuwig geluk betreden kan worden. Voortleven, reïncarnatie, ergens zijn, het zijn allemaal pogingen te ontsnappen aan de gedachte van boeten voor je daden. Het is het ultieme wie dan leeft, wie dan zorgt. Het onvermijdelijke gevolg is een voortschrijdende onverschilligheid en toenemende bekrompenheid in denken dat zich steeds verder beperkt tot het hier en nu. Daarin is eenvoudigweg geen plek meer voor God, tenzij om een bepaalde religieuze behoefte te bevredigen, het goede gevoel te onderhouden.
Paus Benedictus XVI schrijft in zijn encycliek Spe Salvi dat het toch ondenkbaar is dat beulen en slachtoffers zonder meer gezamenlijk aan het hemels gastmaal zouden kunnen aanschuiven. Het is inderdaad moeilijk voor te stellen dat slechts een ogenblik van berouw voldoende zou zijn voor Hitler, Stalin, Mao, Pol Pot, Saddam Hoessein en hun vele duizenden beulen en moordenaars om de hemel binnen te mogen gaan.
De leer van het vagevuur is logisch en helder. Het vergeten ervan betekent echter ook het vergeten van de talloze zielen die smachten eruit bevrijd te worden. En dat zijn volgens de vele overleveringen niet eens de grote schurken, maar gewone gelovigen als u en ik, dodelijk lauw.
Een groeiend bewustzijn van het lijden van deze zielen is als het omzetten van een wissel. Je kijkt anders naar je eigen leven en naar dat van anderen als 'je broeders hoeder'. Het wekt liefde en solidariteit en bereidheid tot verdragen, offer en soberheid. En zelfs de grootste heiden beseft maar al te goed dat alleen dat laatste deze wereld nog kan redden. (JP)
|
|
|
